KÖYÜMÜZ SÖZLÜ VE YAZILI HALK EDEBİYATI
1955’li yıllara geçmişte kalan sözlü halk edebiyatımızdan güldürü olarak kuşaktan kuşağa aktarılan, yaşanmış üç olayı anlatmak gerekir:
= &nb= sp; = &nb= sp; SENSİN KALIPSIZ
Köyümüzün ilk muhtarlarından Kadıların Ahmet (Ahmet Can) ayaklarının fukara düv= eni kadar büyük olması ile ünlüdür. Kesilen hayvan derilerini tabaklayarak kendi ayağına göre yemeni keser, dik= er ve giyer. Cumhuriyet yönetimi ile Gıslâvet Lâstikleri= nin üretildiğini ve her ayağa göre lâstik ayakkab = 5; bulunduğunu öğrenerek Lüleburgaz’da bir ayakkabıcıya gider ve ayağına uygun lâstik ister. Ayakkabıcı, elinde bulunan en büyük numaralı lâstiklere varıncaya kadar tüm olanakları kullanır ama bu büyük ayaklara uyacak lâstik bulamaz ve Kadıların Ahmet’e dönüp:” Amma da kalıpsızmışsın be yahu! Ayağına hiçbir ayakkabı uymadı.” Diyerek lâstik deneme= ye son verir. Kadının Ahmet içerler, ama köyünden (çöplüğünden) uzak olduğu için sesini çıkarmaz. Köye geri dönerken Lüleburgaz Bayı= ;rını çıktığında geriye dönüp bağırır;”Sensin kalıpsız…”
= &nb= sp; = BABA OTUZDAN AŞAĞI OLMAZ
Cumhuriyet yönetimi ile birlikte Osmanlı paraları tedavülden (kullanılmaktan) kaldırılır ve yerine Türk Lirası, Türk Kuruşu getirilir. Tıpkı şimdiki yıllarda: T= L. ve YTL. de olduğu gibi yanılmalar olmaktadır. Köyümüz halkından Mıstan, bütün yıl gözü gibi baktığı danasını kent hayvan pazarına satmaya götürecek ve parasal dertlerini görecektir. Pazara gitmeden önce tanıdıklarına ve çevresine danışarak danasının kaç para edeceği hakkında bilgi edinir= . Bu işten anlayan komşuları:” Senin dana en az 30 Lira ede= r.(O tarihte Cumhuriyet altını 10 Lira) Sakın daha aşağıya verme, iyi pazarlık et.” Derler. Mıs= tan danasını pazara çeker, gelip inceleyenler, dişine, başına bakanlar gider, bir daha gelir ve:”Senin bu danaya 40 Lira verelim, tut elimizi, hayır görelim.” Derler. Mıs= tan, yüzlerine bakıp kendine güvenen sert bir sesle:”Kı= ;rk mırk anlamam. Benım danam bir baba otuz. Aşağı olmaz.” Der…
= &nb= sp; = HALÂ NEREDE?
= Ali Ağa köyümüz Muhtarı= dır. Eski Köy Konağı yukarıda ayni yerinde, Ali Ağa’nın kahvesi ve evi, Aşağıdaki Caminin alt tarafındaki meydandadır. Muhtar genellikle köy Konağ= 05; yerine kahvesinde bulunmayı ve gelenleri burada ağırlamay= 05; tercih eder ve köy Kâhyasına buna göre tembihte bulunu= r. Günün birinde, ilçeden bir devlet görevlisi köyümüze gelir, Köy Konağı’na girer, Kâhyayı tanır, çantasını içeriye bırakmasını söyler ve sorar:”= Halâ nerede?” Kâhya, Doğu Anadolu şivesi ile konuşan memurun ne söylediğini pek anlayamaz ama, pratik zekâsı ile:”Ali Ağa’yı, yani Muhtarı soruyor. Bunu kahveye götüreyim.”diye düşünür ve:” Derhal götüreyim beyim. Ali Ağa geldiğinize çok sevinir, buyurun gidelim.”Der. Anlamsız bakan ve sıkıntı içinde olduğu bel= li olan memurun önüne düşer, yarım kilometre yürüterek Ali Ağa’nın kahvesine getirir ve:” Muhtar, bu misafir sana gelmek istedi getirdim.” Dedikten sonra memura döner:”İşte sorduğun Ali Ağa. Kendisi muhtarımız olur. Ne yapacaksan yap.” Der. Sıkıntı içindeki Devlet Memuru sert ve azarlayan bir sesle:”Ben sana Ali Ağa’yı değil, içine mıçmak için helâyı, kenefi sordum, be adam.&#= 8221; Der. Derhal çözüm üretilir, devlet Memuru rahatlar, çayını yudumlarken Kâhya özür diler gibi konuşur:” Kenef deseydiniz beyim. Şıp diye bilirdim. Y= oksa ben Kâhya olarak, Köyümüzün Muhtarı, koskoca= Ali Ağa’nın içine mıçılmayacağını bilmez miyim?” &n= bsp; = ; &n= bsp;
Bunun gibi daha nice yaşanmış ve 1955 öncesinde kalmış; güldürürken düşündüren= ve düşündürürken güldüren halk edebiyat örneklerimiz vardır. Bunların hepsi birer araştırma konusu olup, yazılı hale getirilmemiştir. Şu anda bu ko= nu, tarihçe sınırlarımızın ötesine taşmaktadır. Bu konuda uzman kişimiz ise, hepimizin öğretmeni olan Ekrem Başaran’dır. Yukarıda 1= 955 öncesi ve aşağıda 1955 sonrası olarak yazmaya çalıştığım yaşanmış olayların kaynağı da kendisidir. Bu noktadan hareketle, bend= en sonra konumuza ilgi duyan köyümüz Dördüncü Kuşağı’nın ilk yapmaları gereken ‘yangında ilk kurtarılacak değerler’ gibi, Ekrem Başaran Öğretmenimize bu anıları ve yaşanmış olayları yazmasını veya, anlatarak bir kasete kaydetmesini sağlayarak, kaybolmaktan kurtarmaktır…
1955 Sonrası, Köyümüz Halk Edebiyatından yaşanmış üç örnek:
= &nb= sp; = KI= RK YILLIK HUY
Hayr= ullah Hasan ve Curul Hüseyin, Bakkal Mustafa’nın her gün bir arada bulunduğu yakın arkadaşlarıdır. Köyümüzün Hacivat ve Karagöz’ü gibi birbirlerine takılan ve etraflarına neşe saçan bu iki kişisi, her fırsatta birbirlerine oyun etmekten kendilerini alamazlar. Curul Hüseyin’in dedikoduya ve lâf taşımaya meraklı olduğunu bilen Hayrullah Hasan, uyduruk haberlerle kendisini tuzağa düşürür ve ardınd= an kıs kıs gülermiş. Curul Hüseyin de misilleme olara= k, beklenmedik zamanlarda ve umulmadık mekânlarda:” Senin inek taze yonca yemiş ve davul gibi şişmiş. Ben gelirken çocuklar derede suya sokmuşlar. ‘Babamızı görürsen söyle, İslâm Hasan’ı (Köyümüzün hayvan doktoru) alıp hemen gelsin.̵= 7; Gibi, inanmasa bile telâşa kapılıp gitmeden duramayacağı uyduruk olaylarla Hayrullah Hasan’ı koştururmuş…
Ü&cce= dil; arkadaş dükkânda sohbet ederken Hayrullah Hasan:”Habe= rin var mı Curul? Pancar paraları verilmeye başlanmış. Havsalı Ali Traktörle 30 kişi götürecekmiş. Herkes ismini yazdırıyor. Sen de yazdır, yoksa haftaya kalırsın.” Haberini yumurtlamış. Curul Hüsey= in, kuşkulu kuşkulu bakıp:”Yalanının hayrını görme. Beni inandıramazsın.” Deyince= Hayrullah Hasan, Bakkal Mustafa’yı da oyununa ortak etmek için:R= 21; İnanmazsan Bakkala sor. Öyle değil mi Mustafa?” Diye destek bekleyen bakışlarını çevirir. Bakkal Must= afa, hiç sevmediği ve vazgeçirmek için çaba harcadığı arkadaşlarının bu durumların&#= 305;, her zaman olduğu gibi onaylamayan bir tavır takınır ve:” Arkadaşım da olsan, şaka da olduğunu bilsem,= senin için kırk yıllık huyumdan (kişiliğimden, ilkelerimden) vazgeçip yalan söyleyemem.” Der…
Bakk= al Mustafa’nın bu söz ve davranışı, Curul Hüseyin tarafından çok beğenilir, herkese duyurulur ve kısa sürede tüm köyümüzde söylenmeye başlayarak.”Senin için 40 yıllık huyumu değiştiremem.” Deyim halinde kullanılmaya başlar = ve Köyümüz Halk Edebiyatında yerini alarak bu günlere ulaşır…
= &nb= sp; = AGAN, ONLARIN HOŞAFINI BİLE İÇTİ.
Köyümüzde her mahallenin yaş gruplarına göre, özellikle erkek çocuklar ve gençler tarafından kurulan çeteleri vardır. Bu çeteler baha= rla birlikte iş başı yaparak, turfanda (ilk yetişen) meyve = ve sebzelerin tadına, izinsiz olarak bakarlar. Ancak, daha önceki kuşaklardan öğrendikleri kurallara da harfiyen uyarlar. Bu kurallara uymadıklarında, Köy İhtiyar Heyeti ve Köy Korucuları olayın peşine düşerler ve cezalandırılmalarını sağlarlar. Bu kurallar: “1.- Turfandası yetişen bağ, meyve ağacı, bostan, bahçe vb. yerlere ilk gören çete girer. İki= nci bir çete giremez. 2.- Bağ, bostan, bahçe ve ağaca z= arar verilmez Tadımlık olarak toplanır ve çete arasın= da paylaşılıp yenir. Eve kesinlikle getirilmez. 3.- Bekç= isi olan yerlere gidilmez.” Bu kurallara uyan gençlere, tüm köy halkı “göz hakkı” adını verer= ek hoşgörü ile bakar…
Yukarı Mahallede Kara Osman’ın (Batmaz) çetesi çok ünlüdür. Çete elemanlarını ö= ;zel olarak seçer, sıradan gençlere yer vermez. Kardeşi = Kara Memiş’i de yaş ve kurnazlık açısından yeterli görmediği için çetesine almaz. Kara Memi= 51;, ayni mahallenin başka bir çetesine girer. Agası sayesinde = de söz sahibi olur. Tarla dönüşü kuyu veya çeşme yollarında buluşan gençler, görev verdikleri çete elemanlarından turfandası yetişen yer= leri öğrenir, plânını yapar, karşı çe= teye ‘ Filâncanın bağındaki meyve ağacı biz= im. Kimse gitmesin.’ Haberini uçurur ve gece ile birlikte babalar kahveye gidince çete işe koyulur. Kara Memiş’in çete başı, Kör Kadir’in Ali (Bulut) arkadaşlarına:” Arpacı Ömer’lerin fişn= eler (vişneler) olmuş. Bu gece gidiyoruz. Herkes hazır olsun. Yatsı okunurken yola çıkılacak. Kara Memiş, sen = de Aga’na haber ver, gitmesinler, orası bizim.” Kara Memi#= 1;, öğrenip önce gitmesinler diye yatsıya yakın Aga’sını bulup haber verir. Kara Osman kahkaha atıp güler ve: “Ohooo! Agan oların hoşafını bile içti. Sizin çete artık oraya gidemez.” Der…<= /p>
= Kara Osman’ın: “Agan onların hoşafını bile içti.” Sözü herkes tarafından çok beğenilir ve Köy Halk Edebiyatımızın deyimleri arasında yerini alarak hala kullanılır… <= /p>
= &nb= sp; = =
= &nb= sp; = &nb= sp; CENNET KABUL ETMEZSE…
= Öğretmenlerimizden Ferhat Yücel, Rafet Çetin ve Ekrem Başaran, Üçüncü Kuşağımızın yetişkinleri olarak ava çok meraklıdırlar. İkinci Kuşağın yaşlılarından Kör Ağa (Ahmet Pekgöz) de onları ava alıştıran ve birlikte ava gitmekten zevk ala= n, hoş sohbet, nüktedan, şakacı, hazırcevap birisidir. Kör Ağa, beklenmedik zamanlarda, beklenmedik açıklama= larla, sorular ve yanıtlarla herkesi hem güldürür, hem de düşündürür. Bu yönleri ile Köyümüzün Nasrettin Hoca’sı sayılı= r ve anlattıkları dilden dile, kuşaktan kuşağa aktarılır…
= Akşamdan sözleşen bu dört kişi, mart göceni (avlanma izni verilen tavşan yavrusu) avına çıkmak üzere, gün doğmadan Delendere deki Kö= ;y Korusu’na doğru yola koyulurlar. ‘Mart havası gibi= 217; deyimini haklı çıkarırcasına; köyden çıkarken iyi görünen hava, koruya geldiklerinde bozar= ve gittikçe hızlanan biçimde yağmur başlar. Bir süre ağaçların altını siper yapan dört arkadaş, havaya bakarak tahmin yürütmeye, canları ö= ;yle istediği için ‘şimdi diner, av daha bereketli olur’ demeye ve beklemeye koyulurlar. Bir süre sonra, sırtında ıslaklık hisseden Kör Ağa Öğretmenlerimize dönerek:” A be kızanlar, yağ= ;mur sırtıma işledi. Gökyüzü sarkıttı şeyini toplamaz artık; şır şır, işer de işer. Bu günkü avdan hay&#= 305;r yok. Haydi gidelim.” Önerisinde bulunur. Öğretmenimiz Rafet Çetin, Kör Ağa’nın ‘sarkıtt= 05; şeyini’ lâfına hem kıs kıs güler, hem = de uyarıda bulunmak için: “Öyle deme Kör Ağa, gökten rahmet yağıyor, günaha giriyorsun, bunun öbür dünyası da var, böyle konuşursan cennete almazlar seni…” Diye ders vermeye başlayınca, öğretmenin sözünü kesen Kör Ağa lâfını yapıştırır: “ Cennet kabul etmezse, cehennem dötümden öpüyor. Beni dünyada bırakacak halleri varsa canıma minnet.”…
= &nb= sp; = &nb= sp; * *<= span style=3D'mso-spacerun:yes'> * * *
Köy Halk Edebiyatımız 1957 yılına kadar yazıya dökülmedi. O yıl köyümüze Yedek Subay Öğretmen olarak gelen Amasya’lı Avukat Mesut Tutkun ve Öğretmen olan eşi Güngör Tutkun, iki yıl köyümüzde görev yaptılar ve iyi anılarla ayrıldılar. Mesut Tutkun, köyümüzle ilgili gözlemlerini, incelemelerini ve tanık olduğu bazı olayları; kara güldürü penceresinden bakarak, 80-100 sayfalık bir kitap yazmıştı. Görevi sona ermeden, köyümüzde merak ve heyecanla bekle= nen kitabını satışa çıkardı. Ne var ki, ki= tap köyümüzde umduğu heyecan ve satışı yapamadı. Kitabı okuyan köyümüz insanı, k&oum= l;yümüz hakkında ne kadar olumsuz, bakımsız, cehalet yansıtan, yerden yere vurulacak olan, toplumdan gizlenip sır olarak tutulacak ol= an durumlar varsa; hepsi bu kitapta yer almıştı. Üstelik yazılanların hepsi de ya abartılmış; ya da gerçek dışı anlatımlara yer verilmişti. Kit= abı okuyanlar kendi aralarında bu durumu konuşuyor:’Köyümüzün hiç mi iyi yönleri, geçmiş olayları, iyi davranan insanları= ve bu insanların bilgili, kültürlü konuşmaları yok?’Diye yakınarak hoşnutsuzluklarını dile getiriyor; ama bunu saygılarından dolayı yazarına söyleyemiyorlardı. Köyümüzün bu ortak düşüncesini yazara söylemek, Köyümüz&uum= l;n Nasrettin Hoca’sı Kör Ağa’ya düşmüştü. Uncu Mehmet’in (Güngör) Kahvesinin en kalabalık zamanında, kitabını satmaya çalışan Mesut Tutkun, Kör Ağa’ya dönerek:”Sana da bir kitap satalım Kör Ağa, köyüne hizmetin dokunsun, torunların köyünü bu kitapla tanısın.”Der. Kör Ağa, yüksek sesle:”Torunuma aldığı kitabını okuttum, dinledim. Ben de okurdum ama, yanlış anlamamak için benden daha bilgili torunuma okuttum. Başka okuyanlara da sordum, soruşturdum. İki yıldan beri köyümüzdesin. Sen bizi, biz de seni tanıdık. Ş= ;imdi beni dinle; Bu senin yazdıkların kavgada söylenmez. Hem bizi yerden yere vuracaksın, hem bizden para kazanacaksın, hem de bu y= alan yanlışları doğmamış torunlarınıza da okutun, onlar da sizin ne mok olduğunuzu öğrensinler diyecek= sin. Sen bizim değil ama biz senin ne mok olduğunu öğrendik…” Der ve Kör Ağa kahveden çıkar gider. Bu olaydan sonra da yazarı kitabını satmaktan vazgeçer, bütün köy de derin bir oh! &Ccedi= l;eker… Öğretmenlik görevi de bir iki ay sonra sona eren Mesut Tutku= n ve eşi, yine de köyümüzden iyi anılırla ve iyi uğurlamalarla ayrılır ve kendilerine: “Bizim Köyümüz insanı, insan gibi insandır.” Mesajı verilir… Bu gün o adını bile anımsamadığımız kitaptan birilerimizin elinde var mıdır? Bilinmez… Köyümüzün hak etmediği bu kitap da Köy Tarihçemizin Müzesindeki yer= ini almış olur… <= /p>
İkinci defa köyümüz yaşamından bir ailenin ve dolaylı ola= rak da olsa köyümüzün yazıya dökülmesi, Köyümüzün bir çocuğu tarafından 1984 yılında yapılır. Hava Astsubayı olarak görev yapan Cafer Özdilek ve Hava Pilot Üsteğmen olarak görev yaparken,22 Ekim 1968 günü, uçuş esnasında şehit olan kardeşi Mustafa Özdilek; 1943 yıllarına kadar ailesi ile köyümüzde yaşamışlardır. Evleri, Aşağıdaki Mahallede, kardeş çocuklar = 5; Saffet Özdilek’lerin evleri yanındadır. Babası Te= kel İdaresinde tütün eksperliği; dayısı da jandarma çavuşluğundan sonra Eğitmenlik yapmıştır. Çocuklarının okumasını isteyen babaları, 1943 yılında İzmir’e taşınmış ve iki çocuğunu= da okutmuştur. Köyümüzde Özdilek Sülâlesi ünlü ve zengin bir sülâledir.1955’li yıllar= da özellikle Kara Mehmet (Özdilek), ortaokul bitirmiş sayılı kişilerden olarak hem ilk traktörlerden almış, hem yarış atı beslemiş, hem de Köy Kâtipliği görevin de uzun yıllar hizmet vermiştir. 1928 doğumlu olan Cafer Özdilek; Köyümüz İkin= ci Kuşağının sonlarından ve Üçünc&uu= ml; Kuşağının ilklerindendir. Bu nedenle her iki kuşak= ile iletişim kurmuş, ortak yaşamları olmuş sayılı kişilerdendir. İlkokulu Köyümüzde, Ortaokulu İlçemizde okumuştur.1943 yılında köyümüzden 8-10 aile, (Özdilek’ler, Selvi’ler, Çıtak’lar, Kova= ncı Tahirler’den aileler) önceden yaptıkları araştırma ve soruşturmalar ışığında İzmir’e taşınır, bazıları merkez’= e, bazıları da Selçuk İlçesi’ne yerleş= ir. 1955’li yıllarda, gidenlerin akrabalarından olan bazı aileler de İzmir’e taşınmışlar ve orada k&ou= ml;yümüzün bir mahallesini (kolonisini) oluşturmuşlardır. Ayni şek= ilde ve hemen hemen ayni yıllarda Bursa’ya göç eden köyümüz aileleri de olmuş; onlar da Bursa’da bir mahalle oluşturacak hale gelmişlerdir. Okumaya ve yazmaya ilgi du= yan Cafer Özdilek, emekli olduktan sonra; beğendiği‘Tayyar Tahiroğlu’ takma adını yazar adı olarak kullan= 05;r ve: “1984 yılında ‘Lüleburgaz Köprüsü’,1985 yılında ‘Emin’in Ciğeri’ Kitapları yayınlanır. İkinci kitap kapağının arka kısmında, yayınlanacak beş kitabı daha olduğunu okurlarına duyurur.” İlk kitabında seçtiği konular: “Çocukluk yaşantısı içinde ailesi ile birlikte yaşadığı olaylar ve köyümüzle ilgili gözlemleridir.” İkinci kitabında ise: “Bulgarist= an sınırları içersinde kalan Razgart kentinde, 1870-1930 yılları arasında yaşayan Türk asıllı, Varna Kadısı Molla Ahmet’in oğlu, Sadi Bey’in romanıdır.” Cafer Özdilek’in yazmış ve yazacak olduğu kitapların, Köyüm&uu= ml;z Dördüncü Kuşağı tarafından değerlendirilip, hak ettiği yerlere taşınacağı= ;na gönülden inanıyorum…&= nbsp;
1992 yılında emekli olan ben de, bir taraftan Köyümüzün Tarihçesi ile ilgili araştırmalar yaparken, diğer taraftan da, gazete ve dergiler= de: ’Köyümüzle ilgili, Köyümüzde yaşanmış uzun öyküler.” Yazmaya başladım ve halen de yazmaya devam ediyorum…
= = &nb= sp; = * * * * *
KÖYÜMÜZÜN SOSYAL DAYANIŞMA VE TOPLUMSAL YAP= ISI
1878 Plevne Savaşı’nda canlarını ve özgürlüklerini kaybeden Türkler, sağ kalanlarla acılarını ve yaralarını sarmaya çalıştılar. 491 yıldır (Bundan sonra, Osmanlı’nın Rumeli’ye geçiş tarihi esas alı= narak, ortalama 500 yıl olarak yazılacaktır.) yaşadıkları, mal mülk sahibi oldukları, birikimler= ini yatırımlara dönüştürdükleri, vatan yaptıkları bu yerler artık düşman eline geçmişti. Karşılarına iki seçenek çıkıyordu. Birinci seçenek: Topraklarına, mal = ve mülklerine sahip çıkmak, hangi devlet gelirse gelsin onun emrine ve vatandaşlığına girmek ve yaşamlarına birbirlerine destek olarak devam etmek. Kısaca esareti kabul ederek ma= l ve mülklerini korumak.İkinci seçen= ek: Osmanlı Devleti olan vatanlarının savaş sonrası çizilen sınırları içine göç ederek esaretten kurtulmak, sıfırdan başlayarak kendilerine yeni bir yaşam kurmak, önce toprak, sonra mal ve mülk edinmek ve çocukları ile torunlarına özgür bir yaşam ortamı sağlamak. Birinci seçeneği seçenler, acılarını kalplerine gömerek yaşamlarına devam etmeye ve gelecek devlet yönetiminin uygulamalarına göre tek= rar karar vermeye yöneldiler. Göç edip sıfırdan başlamayı göze alamadılar. Gazi Osman Paşa’nın “ Artık buralarda durmayın. Burası vatan olmaktan çıktı. Anavatana göç edin.” Sözlerine uyan atalarımız, ikinci seçeneği uygulamak için el altından girişimler= de bulunmaya başladılar. Sülâle başları arasında yapılan gizli görüşmelerden sonra, göç etmek isteyen; kan ve evlilik bağı ile birbirine akraba olanlar belirlendi. Buna göre göç etmek isteyenler, aralarında kan bağı akrabalığı olan iki büyük grup oluyordu. Bu iki grubun evlilik bağı akrabaları da göç edenlere katılınca, 284 hanelik dört büy&uum= l;k grup ortaya çıkmıştı. İlk bölümle= rde ayrıntıları ile üzerinde durduğumuz gibi, bu grup aralarında GÖÇ BİRLİĞİ oluşturara= k ve 5 kişilik Bilge Kurulu ile göç esnasında koruyuculuk yapacak silâhlı gücü oluşturarak; ellerindeki mal= ve mülkü el altından yok pahasına satıp paraya çevirerek, satamadıklarını terk ederek göç ettiler. Kırklareli Gazi Osman Paşa Göçmen Misafirhanesi’ne gelince, kendilerine. “ Herkes yanına gidecek bir akraba belirlesin. Hangi şehirde iseler sizleri oralara göndereli= m. Buralarda sefil olmayın.” Diyen yetkililere karşı GÜÇ BİRLİĞİ oluşturdular. Araları= ndan 34 aile ayrılarak başka şehirlerdeki akrabalarının yanlarına gittiler. Geri kalanlar bu GÜÇ BİRLİĞİNE uyarak direndiler ve ”Bizlere yerle#= 1;im yeri ve toprak verinceye kadar buradan gitmiyoruz.” Diyerek 248 hane isteklerini padişaha kadar götürerek kabul ettirdiler. Köyümüzü kurmaya sıra gelince de KÖY BİRLİĞİ oluşturdular. Buna göre: Araları= nda kan bağı olan ve yanlarında evlilik bağı olan hane= leri getiren bir grup Aşağıdaki Mahalleye; ayni durumdaki diğ= ;er grup da Yukarı Mahalleye evlerini yaparak yerleşecekler ve Plevne= ve Lofça’da olduğu gibi birbirleri ile komşu olacaklar, oradaki sosyal yaşamlarını burada da devam ettireceklerdi. P= levne ve Lofça’nın son kuşağı; köyümüzün ise ilk kuşağı olan dedelerimi= z; GÖÇ BİRLİĞİ, GÜÇ BİRLİĞİ ve KÖY BİRLİĞİ gibi üç önemli konuda başarılı olmuşlar, birlikte koydukları kurallara uymuşlar ve uygulamışlardır. Köyümüzün iki mahallesi= iki ayrı köy gibidir. Her iki mahalle de, Plevne ve Lofça̵= 7;da da ayrı mahallelerde oturmuş, ayrı şive ile konuşmuş, ayrı sosyal ortamlarda yaşamış sülâlelerden ve evlenme akrabalıklarından oluşmuştu. Bu nedenlerle de köyümüzün kurulu&= #351;unda bu önemli nokta göz önünde tutulmuştu. Köyümüz belli olunca, Plevne ve Lofça’dan gelme isteğinde bulunanlar için Bilge Kurulu toplanmış,’göç etmek istedikleri halde, hastalık, yaşlılık, yaralanma, hamilelik, yeni doğ= um vb.gibi nedenlerle göçe katılamamış birinci dere= cede yakın akrabaların gelmelerine karar verilmiş ve uygulanmıştı.’ Çünkü hazır al= 05;nmış köye ve toprağa ortak olmak isteyenler çoktu. Hatta göçe katılıp sonra da başka şehirdeki akrabalarının yanlarına gidenler de köyümüz b= elli olduktan sonra gelip hak sahibi olmak istemişler ama kabul edilmemişlerdir. Bilge Kurulu’nun bu önemli kararları tüm köy halkı tarafından desteklenmiş, Ahmet Cevdet Paşa sayesinde,(1952 yılında gelen göçmenler hariç) başka göçmenlere açılmamış, köyümüz bu özellikleri= ni koruyarak günümüze ulaşmıştır…
Aşağıdaki Mahalle insanlarımızın, Plev= ne ve Lofça’dan getirdikleri sosyal yaşamları, Yukar= 05; Mahalle insanlarımıza göre oldukça farklıdı= r. Yukarı Mahalle insanlarımız da Plevne ve Lofça’= dan getirdikleri sosyal yaşamları gereği; bireysel düşünür, bireysel yapar, bireysel uygular ve bireysel yaşar… Oysa Aşağıdaki Mahalle insanlarım = 5;z böyle değildir. Toplumsal yaşar ve dayanışma, yardımlaşma, paylaşma üçgeni içinde yerini belirler. Aşağıdaki Mahallede; herkes birbirinin amcası= , dayısı, eniştesi, halası, teyzesi ve yengesidir. Akrabalık ilişkilerini geliştirip sürdürmek için ça= ba gösterirler. Mahalleden kim olursa olsun onlar için:”Bizim Ali, bizim Ayşe… vb.) kendinden bilme, sahiplenme cümlesi i= le söze başlarlar. Mahalleli arasında hemen hemen kaçg&o= uml;ç yoktur. Günlük yaşamda herkes birbirinden haberlidir ve hangi işi yaptığı, hangi sorunları olduğu bilinir. Tarlaları bir arada olduğundan, nöbetleşe ekimlere uyul= ur. Buğday tarlaları arasında gündöndü, mısır ve bostan tarlalarına rastlanmaz. Orağa, demete ve harmana birlikte karar verilir ve uyulur. Geri kalanlara imece ile yard = 5;m edilir. Tarlasındaki işini erken bitiren eve dönmez. En yakın tarla komşusuna davet beklemeden yardıma gider. Bina yapımından nişan, düğün yapımlarına= bu sosyal dayanışma uygulanır. Akşam kahveye gelmeyenler soruşturulur, evine adam gönderilip bilgi alınır. Kahvelerde günün değerlendirmesi yapılır, mahallen= in ortak işlerinden kişisel işlere kadar konular görüşülür ve ortak kararlar alınır. Ac&#= 305; ve üzüntüler paylaşılarak azaltılır; mutluluk ve sevinçler paylaşılarak çoğaltılır. Kahve sohbetleri iki veya üç kişi arasında değil; kahvede olan herkesin katılımı ile sürdürülür ve zaman zaman o= rta oyunlarına taş çıkaracak nükte, şaka, hazır cevap ve ince anlamlı, düşündürücü benzetmeler yapılır, bunlardan da zevk duyulur ve hoşgörü anlayışı önemli yer tutar… Yukarı Mahallede ise durum farklıdır. Herkes başına buyruk kendi işini yapar. Beklemeden yardım bir yana, istenildikten sonra bile yardıma gitm= ek, yakın akrabalar arasında bile sorun olur. Ortak sohbetler yapılmadığı gibi ortak kararlar da alınmaz. Kö= ;y İhtiyar Heyetince alınan imece kararlarına ‘ANGARYA= 217; adı verilerek yan çizilmeye çalışılır… İki mahalle arasında 1945’li yıllara gelinceye kadar kız alıp verme olay= 05; yaşanmamış; ancak bu yıldan sonra sosyal ilişkiler geliştirilerek akrabalık bağları kurulmaya başlanmış ve bu günkü konuma ulaşılmıştır. Bu ilişkilerin sağlanmasında ikinci kuşağın önemi büyüktür…
1955’li yıllara gelindiğinde, Birinci Kuşak Dedelerimiz keseyi oğullarına; Ninelerimiz de evin yönetimini gelinlerine devredip köşelerine çekilmiş veya bu dünyadan göç etmişlerdi. İkinci Kuşak olan = anne ve babalarımız da 40’lı,50’li yaşlara merdi= ven dayamış, biz çocuklarını iyi yetiştirmek ve= köyümüzün sosyal yapısını geliştirmek için var güçleri ile çalışan bir konumdaydılar. Biz Üçüncü Kuşak çocukları da yukarı= ;da anlatılmaya çalışılan köyümüz sos= yal yaşam ortamında geleceğe hazırlanıyorduk…