= &nb= sp; = HOCA OĞLU MOLLA= AHMET
Bilge Kurulu arası= ;nda yaşı en genç olan (yaklaşık 1756 doğumlu) ve bilgisinden dolayı seçilen Hoca Oğlu Molla Ahmet’miş. Babası Hocaoğlu Mustafa,(yaklaşık 1830 doğumlu) Plevne&= #8217;de şehit düşmüş. Dedesi Lof&cced= il;a Müftüsü Hafız Ömer Efendi (yaklaşık 1790 doğumlu) tarafından, kardeşi Osman ile birlikte en iyi eğitimi alıp, daha 20 yaşında Molla unvanına ulaşmış. Kardeşi Osman sadece Molla olarak kalırke= n; kendisi bilgi, beceri ve zekâsı sayesinde, bu günkü or= ta öğretim okulları öğretmenliği düzeyinde = olan Müderrislik (Öğretmenlik) diploması da alarak Lofça Medresesinde ders vermeye başlamış. Herkes kendisinden övgü ile söz edi= yor, İstanbul’da tahsiline devam edip, ileride Ahmet Cevdet Paşa gibi yüksek devlet adamı olmasını bekliyormuş. Ama savaş çıkınca bütün umutlar sönmüş. Herkesle birlikte kahramanca savaşmış, kolundan ve bacağından yara almış, ama savaştan ayrılmamış. Lofça Müftüsü olan dedesi Hafız Ömer, savaştan bir yıl önce ölmüş ve babası gözleri önünde şehit düşmüş.= Beş kardeşin sorumluluğu yaklaşık 21 yaşındaki Molla Ahmet’e kalmı= 51;. Göç kararı alınmasında çok etkili olmu= 51;. Bu nedenlerle de Bilge Kurulu’na seçilmiş. Kırklareli Kampına geldiklerinde 5 kardeşi de yanlarındaymış. Kardeşi Molla Osman, Edirne, Keşan, Çamlıca Köyü’nden gelen eşinin akrabaları tarafından; kardeşi Mehmet Ali Çavuş, Edirne’den gelen eşin= in akrabaları tarafından alınıp götürülm&uu= ml;ş. İki kız kardeşi yanında kalmı&= #351;.Kendisi, Padişaha köyün ABAT edilmesi (güzelleştirme, bay&#= 305;ndır hale getirme) sözünü verdiği için, ev verilmesin= e ve Lüleburgaz’da saygı duyulan üç hoca arasın= da bulunmasına rağmen orada oturmamış, dersleri olduğu günler Medreseye genellikle yaya gidip derslerini vermiş ve k&oum= l;ye dönüp önemli görevler yapmış; özellikle toprak dağıtımı ve ev yapımları konusunda Ahm= et Cevdet Paşa ile iş birliği yaparak çıkan tatsızlıkları yatıştırmış ve çıkacak olanların da önüne geçmiş. Köy Camii, Köy Konağı ve ilk köy okulu, köy deresi üzerine iki köprü yapımlarını, köyün değişik yerlerine su kuyuları kazılmasını, çeşmelerin yapılmasın = 5;, kendi çabaları ve bedenen çalışmaları ile gerçekleştirmiş; köyümüzün Mimar Sinan= ’ı gibiymiş. Kırklareli ve Lüleburgaz’da 2’şer= un değirmeni bulunduğu ve diğer ilçelerde bulunmadığı bir zamanda, köyümüzde 1926 yıllarında ilk motorlu un değirmenini ve bitişiğin= de süt ürünlerinin işlendiği mandırayı kurmuş, Osmanlı döneminde İptidai (üç yıllık ilkokul) denilen ve Arap harfleriyle öğretim ver= ilen okul açılmasını, köyümüzün ünlü öğretmeni Nuri Efendi’nin (Vargün) öğretmen tayin edilmesini sağlamış, Balkan ve Birinci Dünya Savaşlarında yaşı elliyi geçtiği için yer almamış, köyümüzün gençleri ile cepheden cepheye koş= up; Çanakkale’de savaşmamış, ama ordunun geri hizmetlerinde din adamı (moral hocası) olarak görev yapmış.Kurtuluş Savaşı çalışmalarına katılmış, Trakya-Paşaeli Müdafaayı Hukuk Cemiyeti içinde yer almış, Lüleburgaz ve Edirne toplantılarına katılmış, Yunan işgali döneminde yerel direniş örgütleri içinde yer almış, Sivas Kongresi sonucu,Mustafa Kemal ve Silah Arkadaşları tarafından, tüm ulusu içine alan,Ana= dolu ve Rumeli Müdafaayı Hukuk Cemiyeti kurulunca,tüm güc&uu= ml; ve etkisi ile destek vermiş, Cumhuriyet’i ve Devrimleri benimsey= en,açılan Latin harfleri ile Türkçe okuyup yazma sağlayan kurslara katılmış ve köy halkımızın katılmasını sağlamış,1924 yılında k= abul edilen Tevhid-i Tedrisat (Eğitim ve Öğretim Birliği) yasası ile görevinden ayrılıp emekli olmuş,Lüleburgaz köylerinin ancak bazılarında 3 yıllık okul bulunurken,1933 yılı= ;nda 5 sınıflı yeni okulun yapılmasına köy halk= 05; tarafından parasal ve bedensel olarak katkı verilmesine ön a= yak olmuş,civar köylerden okumak isteyen çocukların köyümüz okuluna gelmelerine öncülük etmiş,köyümüz çocuklarının okumalarını teşvik etmiş, köyümüzün ticari hayatını geliştirerek çevrenin merkezi duruma gelmesini sağlamıştır.’
Zühtü Akın anlatımına ara vererek ve ağzı açık kendisi= ni dinleyen benim başımı okşayarak: ‘Yoksa dedenin nasıl biri olduğunu yeni mi öğreniyorsun?’Diye so= rdu. Ben duyduklarıma hem sevinmiş, hem de şaşmış = bir halde:’Ben, dedemi hiç tanımadım. Ben doğmadan çok önce ölmüş. Babam bize dedemi hiç anlatmadı. Sizden duyduklarıma çok şaşırdım. Ben neden bunları bilmiyorum diye &ccedi= l;ok üzüldüm.’ Diye düşüncemi söyleyinc= e, Zühtü Akın:’Ben 1900 doğumluyum. Çocukluğum ve gençliğimde dedeni yakından tanıdım.1.70 boylarında, normal kilolu, devamlı çalışmaktan sırım gibi bir vücudu olan, Köyümüzün bilge kişisiydi. O’nun kadar hem d= ini hem de ilmi okuyan yoktu.Yaşam tarzı <= span class=3DSpellE>sufilere (hiç ölmeyecekmiş gibi d&uu= ml;nya için, yarın ölecekmiş gibi ahire= t için çalışan; dinle bilimi kaynaştıran, d= inin ve bilimin ortak amaç taşıdığına ve bu ortak amacın iyi, güzel, doğru insan yetiştirmek olduğuna inanan, bu düşüncelerle; iyi, güzel ve doğruyu ara= yan ve yapmaya çalışan, Allah’tan korktuğu iç= ;in değil; Allah’ı sevdiği için ibadet eden, görünüşe değil, öze kıymet veren;’= bir hırka, bir lokma’ ötesinde dünya malına değer vermeyen kimselere denir.) benzerdi. Pamukludan cübbesi, yakasız gömleği, önceleri fes ve sarığı, Devrimlerden sonra şapkası, belinde sarılı kuşağı, kuşağının arasında eksik etmediği kitabı, potur dokuma pantolonu, ayaklarında uçları yukarı kıvrık yemenileri ve sakallı görünüş&uum= l; ile herkes O’na saygı gösterir, başı sıkışan yardımını ister; O’da hiç kimseyi geri çevirmezdi. Görünüşü oldukça sert ve bakışları otoriterdi. Yanından elleri cebinde geçen olmazdı. Kırk yılda bir kahveye gelince herkes ayağa kalkardı. Kendi işlerini yarım bırakır, toplum işlerini yapardı. Toplum işlerine koşmaktan harmanları gelecek yıla kalır, ama ustalığı sayesinde yaptığı harman başındaki buğday tepelerine kış yağışları işlemezdi. Köy halkımız d= eden için:’Ne samanı, ne de somunu biter. Her zaman orduya yeter.’ Sözünü, atasözü gibi söylemiştir. Yapılan yeniliklere, yeni buluşlara, keşif ve icatlara açıktı. Çok okuduğu için, kendine göre olanları; köy halkımıza göre olacakları haber verirdi. Köyde bir kişi:’Mo= lla Ahmet demiş …’ Diye söze başlamışsa, h= erkes inanırdı.‘Gün gelecek, çiftçiler sabanlarını ve çerkellerini alıp hükümet kapısına dayanacaklar ve alın terlerinin hesabını sorup, ürünlerine fiyat isteyecekler.’ Sözü deden tarafından o yıllarda söylenmiş ve bu yıllara ulaşmıştır. Ben = 35 yaşında ilk Milletvekili seçildiğim zaman, beni ayağa kalkıp sevinç gözyaşları ile gönülden kutlayan deden:’Atatürk Cumhuriyetinde köyümüzden bir paşamız vardı; bir de saylavımız (mebusumuz, milletvekilimiz) oldu. Türk Ulusu’na küçük köyümüzden büy&uu= ml;k adamlar yetiştiğini gösterdiniz. Verdiğimiz söz ye= rine geldi. Köyümüz sizlerle ABAT oldu. Bundan sonra da olmaya de= vam edecek. Çok mutluyum.’Diye hala unutamadığım konuşmasını yapmıştı.75-8= 0 yaşlarında hala çalışan biriydi. Bu Onunla son konuşmam oldu. Yanılmıyorsam, 1936 yılında hastalandı. Tedavi için İstanbul’a götürüldü. Bir daha dönmedi. Köyde mezarı hazırlandı ama İstanbul’da defnedildiği haberi ge= ldi. Baban mezarı yerine bir badem ağacı dikti. Mezarlığ= ;ımıza dikilen ilk meyve ağacı oldu. Bu gün hala durmaktadır. Bunun bir anlamı vardır. Deden ağaçları ç= ok severdi. Her tarlasının başında ufak bir koru oluşturmuş; cebinden düşürmediği aşı çakısı ve aşı lifleri ile yaban meyve ağaçlarını aşılamış, köyümüz bağlığına ve köy evleri bahçelerine herkes için meyve fidanları getirmişti. Hiç ağaç kesmez, dalları budayarak odun ihtiyacını karşılardı. Ağaç kesmek O’nun için cinayetti. Günlük yaşamında her türlü işini yapacak görüş, zekâ ve el becerisine sahipti. Deden meyve veren bir ağaç gibiydi ve adına dikilen, meyvesini kolay yetiştirip zor yediren badem a = 7;acı O’nu en iyi anlatıyordu. Babanı iyi tanırım. Başkalarının önünde, dedenin ve kendisinin övülmesini istemez. Övünmeyi, başkalarına karşı yapılmış saygısızlık olarak düşünür. Bu nedenle çocuklarına dedelerini anlatmamış; nasıl olsa başkalarından öğr= eneceğinizi düşünmüş olabilir… Benim ve tüm köy halkının bildiğini zannettiğim bir gerçeği söylemek gerektiğini de düşünüyorum. Herkesle barışık olan ve hoşgörülü davranan deden, kızları ile değil ama üç oğlu ile uzun yıllar öncesinden barışık olamamıştı= ;r. Bana göre bunun nedeni; okuyarak meslek sahibi olmalarını çok istediği oğullarının, bu doğrultuda kendisini örnek alamamaları ve yeteri kadar çaba gösterememeleri olabilir. Hatta hastalandığında oğulları ile dargın olduğu için, kendisini tedav= iye kız kardeşinin oğlu Sadık Köksal götürmüştür. Bu durum karşısında, köyümüz halkı tarafından çok sevilen ve çok sayılan dedenizin ölümü ve ardından &cc= edil;ok değerli mallarının başkalarının eline geçmesi üzerine yaşanan olaylar hakkında: ‘Oğulları, babalarının canına da malına= da sahip çıkamadılar.’ Anlamlı sözü söylenmiştir…’
(YAZARIN NOTU: Molla A=
hmet
Dedem ile ilgili bölüm; Zühtü Akın’dan,1966
yılında vefat eden ve mezarı, babası için
diktiği badem ağacının altında olan, oğlu Bak=
kal
Mustafa Sabır’ın el yazması günlüğü=
;nden,
halalarım olan kızlarından, kendisini tanıyan köy
büyüklerinden, torunları Kamil Gün=
el,
Nazmi Ergin, Ekrem Başaran ve Sacit Sabır’dan; ayrı ayrı
zamanlarda alınan bilgilerin not edilmesi, yazılı olarak
istenmesi, birbiri ile kıyaslanması ve doğruluğundan
kuşku duyulmayanların kaleme alınması ile
hazırlanmıştır.) =
= &nb= sp; = &nb= sp; = * * *
Züht&= uuml; Akın anlatımına ara verir vermez hazırda tuttuğum soruyu hemen sordum:’Senin deden de benim dedem gibi miydi?’ Yüzüme uzun uzun baktı. Sonra pe= rdeyi aralayıp, pencereden görünen ve akşamın kızıllığı başlamakta olan köye baktı= ;. ‘Yanıma gel, sen de bak, ne kadar güzel görünüyor? Burada kimsenin uğramadığı, beğenmediği bir Domuzlar Ormanı vardı. Dedelerimiz yerleşmek isteyince kıymetli oldu. Ama onlar Plevne’de olduğu gibi burada da savaştı. Olmazları oldurup, Domuz= lar Ormanı’nı abat edip, Hamitabat’&= #305; kurdu. Dedelerimiz; köyümüzün, boyumuzun ve ailelerimizin ulu çınarlarıdır. Köyümüze birkaç yıl önce gelen, soydaşlarımız olan Bulgaristan göçmenlerini düşün… Kendilerine ev, ah = 5;r, samanlık yapıldı, araba, bir çift öküz, bir inek, çiftçilik araç ve gereçleri ile 40 dekar tarla verildi. Bizim köyümüze ve çevre köylere 10’nar, 15’şer hane olarak paylaştırıld = 5;. Köy halkımız her türlü yardımlarını esirgemedi ve onlarla kaynaşıp bütünleşti… O= ysa dedelerimiz her gereksinimlerini kendileri karşıladı. Başlangıçta belirtildiği gibi, göç kararı alınınca, göçe katılacaklar kan bağı akrabaları ile kız alıp verme yolu ile akraba olanlar bir araya geldi. (Türklerde kız alıp verme akrabalığı, soylarının başka soylarla karışmalarını önleme açısından çok önemliydi. Bu nedenle göç ederlerken birbirlerinden ayrılmazlar; özellikle erkek kardeşler birbirlerinin kız kardeşleri ile evlendirile= rek akrabalık ve soy bağları güçlendirilirdi.) İşte bu akrabalar bir araya geldiler. Bunl= ara anlatım kolaylığı olsun diye, istersen sülale diye= lim ve bizlere ulaşan bilgilere göre adlarını sayalım. Hacı Bayramlar (Özkan soyadın = 5; aldılar. 35 -40 hane.) Hoca Ahmetler, (Ak&#= 305;n soyadını aldılar.30-35 hane.) Sar= plar, (Sarp soyadını aldılar.25-30 hane= .)Koca Mehmetler, (Can soyadını aldılar.30-35 hane.)Yangözler, (Altay soyadını aldılar. 25-30 ha= ne.) Reşatlar, (Yüksel soyadını aldılar. 20- 25 hane.) Süleyman Ağ= ;alar, (Kovancı soyadını aldılar. 2= 5- 30 hane.) Tahir Ağalar, (Aktar soyadın= 05; aldılar.30-35 hane.) H= ocaoğluları,(Sabır, Günel, E= rgin soyadlarını aldılar. 20-25 hane.) Bunların arasında kız alıp verme akrabalığ= 05; olanlar, kendi seçtikleri başka soyadlarını almışlardır. Erkeklerin birbirlerinin kız kardeşleriyle evlenmeleri, yaşam koşulları nedeniyle çok uygulandığından,= ayni sülaleden gelme akrabalıkları halen sürdürülmektedir. Dinimiz ve soyumuz geleneklerine göre, sülale akrabalığı, 7 kuşak (nesil) devam eder. Bu süre içinde kan bağı olanlar birbirleri ile evlenemezler.284 hanelik Kırklareli kampından 36 hane ayrılmış, geriye kalan 248 hane, Hamita= bat Köyü’nü kurmak üzere, Domuzlar Ormanı’= na kurdukları çadırlara yerleşmiş ve haber gönderdikleri akrabalarının da yanlarına gelmelerini beklerken köy kurma çalışmalarına başlamışlardı…’