MIME-Version: 1.0 Content-Location: file:///C:/9E7B38F2/HOCAAHMETLER.htm Content-Transfer-Encoding: quoted-printable Content-Type: text/html; charset="us-ascii"

        =             &nb= sp;        

        =             &nb= sp;            =             &nb= sp;     HOCA   AHMETLER        =  

 

      Züht&= uuml; Akın’ın su içmek üzere anlatımına ara vermesi üzerine, yanıtını alamadığım sor= umu yineledim: ‘Senin deden …’  Sözümü tamamlamadan :’Anlaşıldı. Senden kurtuluş yok. Ben de baban gi= bi övünmeyi sevmem. Ne var ki tarihi gerçekleri de açıklamam gerekir. Benim dedelerimle senin dedelerin Niğbolu Savaşı sonuna kadar birlikte yaşamışlar.Benim dedelerim çok iyi at yetiştirir= ve at binerlermiş.Sırp Sındığı savaşın= da gece baskınını dedelerim yapıp savaşı kazanmış ve ünleri artmış.Yıldırım = Bayezit’in Doğan Bey’den istediğ= ;i 10 bin Yıldırım Asker, benim dedelerimin atlı askeriymi= 51;..Bunlara AKINCI ASKER adı verilmiş..Yıdırım Bayezit&#= 8217;e Yıldırım unvanını kazandıran onlarmı#= 1;. Bu yüzden dedelerimizin bir kısmı Lof&c= cedil;a, Plevne ve NiğboluR= 17;da kalıp akıncı yetiştirirken, diğer bir kısm= 05; da padişahların verdikleri görevlere göre, Rumeli’= ;nin Filibe ve Rodop Dağları civarın&= #305; yerleşim yeri olarak seçmişler ama Lo= fça ile bağlantılarını kesmemişler. Filibe’deki = Rodop Türkleri ile kız alıp vererek ak= raba olmuşlar. Yahya Kemal Beyatlı’nın: ‘Bin atlı akınlarda çocuklar gibi şendik./ Bin atlı o gün = dev gibi bir orduyu yendik./Ak tolgalı beylerbeyi haykırdı, iler= le!/ Bir yaz günü geçtik Tuna’dan kafilelerle …R= 17; Diye başlayan Akıncılar Şiirini okurken, hep dedelerim aklıma gelir… Plevne Savaşı başladığında, bizim akıncılar ilk yardıma koşanlar olmuş ama padişah fermanı üzerine baş= ;ka cephelere gönderilmiş. Savaş sona erip, sıra gö&cc= edil; etmeye gelince, dedem Lofça’ da olanlarla göç kararı almış. Bu sırada akında olan babamın gelişini beklemek ve durumu kendilerine anlatmak üzere, gençlerden iki kişiyi Filibe’ye göndermiş. Sülalemiz birbirleri ile iletişimi kesmemişler. Babam Hamitabat Köyü kuruluşunu duyunca çok sevinmiş. Filibe ile Hamitabat arasında seçim yapma konusunda üç, dört yıl karar verememişler. Bulunduklar= 5; yerde de savaşlar ve kargaşalar başlayıp, rahat ve huzurları kalmayınca, dedemin çağrılarına uyup,1887 yılında; kuruluşu tamamlanan köyümü= ze, kız alıp verdikleri akrabaları ile birlikte gelmişler ve sülalemizi birleştirmişler. Ağabeyim Rüşt&uum= l; Akın Filibe’de; ben ise Hamitabat’ta<= /span> doğdum. Dedemi hayal meyal hatırlıyorum. Ben üç = veya 4 yaşındayken öldü. Sülalemizin ve Köyümüzün ulu çınarlarındandı. De= deme güvenip göç eden Aşağıdaki Mahalleye yerleşen 120 ile 150 hane varmış. Dedem Bilge Kurulu’n= da yer alan yaşlı, başlılardan olduğu için başkan seçilmiş, hem kendi sülalesi, hem de diğer sülaleler tarafından sayılır ve sevilirmiş. Boyumuz Beyi Ahmet Cevdet Paşa’nın köyümüzdeki yardımcısıymış. Toprak dağıtımı sırasında köyümüze gelen Ahmet Cevdet Paşa, dedemin evinde 3 gün misafir kalmış. Köyümüzün ve sülalemizin ortak yapılacak işlerini dedem planlarmış. Deden küçük olduğu için hep O’nu koşturur; bilgisine güvendiği için de hep O’nun görüşleri= ne değer verir, Bilge Kurulundaki Tahir Ağa’da onların düşüncelerine değer verdiği için, diğer iki bilgeyi de inandırmak kolaylaşırmış. Göç birliği eden ve yukarıda adları sayılan= 9 sülalenin toplantılarına dedem başkanlık eder, Yangözler ve Reşatların destekleri ile işleri rahat planlarmış. Haklıyı haksızdan, suçluyu suçsuzdan ayırıp; mahkemeye düşme= den davaları halledermiş. Çok otoritermiş. Dedeme karşı gelen; babasına, anasına karşı gelen gi= bi ayıplanır ve dışlanırmış. Herkesi koruya= n, esirgeyen, yardımına koşan, yemeyip yediren, giymeyip giydir= en, bunun karşılığında da sözünün, buyruğunun dinlenmesini isteyenmiş. Bu davranışlarından dolayı köyümüzün i= lk muhtarı olmuş. Köyde yapılan ilk evlerin, ahır ve samanlıkların, Köy Konağı ve Caminin, çeşme ve kuyuların, yolların ve köprülerin yerlerini planlamış. Sağlık ve sosyal yaşam açısından herkesin bu planlara uymasını istemiş… Babam, dedenle yaşıt ve arkadaştı. Dedemin çok yaşlanmasından dolayı, sülalemizin başına geçti ve dedemin görevlerini sürdürdü. Boyumuzun Beyi sayılan Ahmet Cevdet Paşa ölünceye kadar ilişkilerini sıcak tuttu. Okumaktan ve yükselmekten çok hoşlanırdı. Çocuklarının mutlaka okumasını ve yüksek adamlar olmasını isterdi. Bizi hep okumaya ve büyük adam olmaya özendirdi. Ağabeyim Rüştü Akın ile başlayan okul yaşamı, benimle devam etti ve babamın özlemleri gerçekleşti… Ağabeyim Rüşt&= uuml; Paşa ve benim neler yaptığımızı, övünmeyi sevmediğim için anlatmayacağım. Bu konudaki bilgileri başkalarından öğrenebilirsin. Ama se= nin deden ve benim dedem dışında kalan 7 sülalenin başında bulunanlar da en az senin ve benim deden kadar değer= li insanlardır ve köyümüzün ulu çınarlar&= #305;dır. Ne yazık ki onların özelliklerini ve niteliklerini anlatacak bilgilere sahip değilim. Torunlarından alınacak bilgilerle onların kişilikleri konusunda bir sonuca varılabilir mi? Bilemiyorum… Tarihi gerçek ortadadır. Bu 9 sülale iş ve güç birliği yaparak, tüm zorluklara ve güçlüklere birlikte göğüs gererek, birlik ve dayanışmayı sağlayarak göç kararı almasalardı, bizler bu gün yabancı ülke toprakları= nda yaşama savaşı veren azınlık olacak ve Anavatanımıza göç yollarını araştırmaya devam edecektik… Bu açıdan bakıldığı zaman her sülale başının yüceliği ve büyüklüğü daha iyi anlaş= ;ılmış olur...’

 

     (YAZARIN NOTU: Yukarıda adları yazılı olan sülalelerden sağ olan torunlarla görüşülmüş, en az iki kişinin doğruladığı bilgilere yeri geldikçe= yer verilmiştir. Bunların ötesinde bilgilerine başvuramadığım veya ulaşamadığım torunların verecekleri gerçek bilgiler bu tarihçenin ekl= eri arasında yer alacaktır.)

 = ;      Züht&= uuml; Akın: ‘Vaktimiz azaldı. Bendeki bilgi ve belgeler de sona e= rmek üzere. Artık bitirelim köyümüzün kuruluş öyküsünü,’diyerek anlatımını sürdürdü: ‘284 hane çadırlara yerleşi= p, ne yapacaklarını planlamışlar. Önce her sülal= enin başında bulunan başkan, kendi sülalesi içinde dirlik, düzen, barış ve dayanışmayı sağlamakla yükümlü olmuş. Bunun yanı sır= a da diğer sülalelerle de ayni anlayışla geçinmelerine önem verilmiş. Çekilen kuralarla her sülalenin yerleşim yerleri belirlenmiş. Her sülale kendi arasında iş bölümü yaparak, ev yapacak, hayvan bakacak, çiftçilik yapacak, devletçe yapılan yardımları alacak gruplara ayrılmışlar. Her sülalenin ayni işi yapan grupları da bir araya gelince güç birliği doğmuş. Önce gıda yardımlarının devamlı olması sağlanmı= 51;. Sonra ev yapımı için gerekli olan malzemeler, çiftçilik yapmak için gerekli olan araç ve gereçler getirilmiş. Ahmet Cevdet Paşa sayesinde güçlükler kolay aşılmış. Köyümüzün Çeşmekolu çıkışında; sağlam, kızıl toprak keşfedilmiş ve kerpiç yapımı için uygun bulunmuş; halâ varlıkların&= #305; sürdüren üç göl kerpiç kesimi için= su tutmak üzere, az akan suyun önüne setler yapılarak oluşturulmuş. Samanlar yığılmış. Emlak &= #350;ahane mevkiinde, kiremit yapılacak mil toprak keşfedilmiş. Bir kir= emit ustası, bir ay içinde bizden dört usta yetiştirmi#= 1;. Cadde Mevkiindeki taş ocaklarından temel taşları çıkarılmaya başlanmış. Koca Mehmetler; ağaç doğrama, kapı, pencere işlerini üstlenmiş; Tekneciler, sofra, hamur teknesi, yayık, kaşık gibi mutfak araç ve gereçleri yapmayı üstlenmiş. Süleyman Ağalar ve Reşatlar, ormandan ağaç kesimi işini üzerine almış. Hacı Bayramlar ve Tahir Ağalar ev yapım ustalıklarını yüklenmiş. Yine Hacı Bayramlar, İsmail Ağalar ve <= span class=3DSpellE>Yangözler çiftçilik konusunda rehb= erlik yapma görevini almışlar. Daha toprak dağıtımı yapılmadığı için, Padişah Arazisi olarak daha önce işlenmiş olan yerlere tohum ekimlerine başlanmış. Yine İsmail Ağalar, Ta= hir Ağalar, Süleyman Ağalar hayvanların beslenme ve bar= 5;nma işlerini üstlenmiş… Köyümüz bir yandan inşaat alanına dönerken, diğer yandan da yaşam= 5;n devam etmesi için tüm önlemleri almış. Tüm = bu güç işler, birlik ve dayanışma içinde başarılmış. Bu başarıda sülale başkanlarının aldığı sorumluluk ve sülalelerini yönetme yetenekleri çok önemli yer tutmuş. Soğuk kış mevsimi gelince; ilk yıl yapılan evlere kan bağı olan akrabalar, haremlik ve selamlık olarak sığınmış, bütün evl= er tamamlanana kadar bu yöntem uygulanmış. Ev kurma kuralar= 5; sülale boyu olduğu için, kış mevsimlerindeki top= lu barınma oldukça kolay olmuş.    Aldıkları ha= ber üzerine, Lofça ve Plevne’den yeni gelen 54 hane de akrabalarının yanlarında kendilerine y= er bulmuş.1891 yılında, Ahmet Cevdet Paşa’nın yönetiminde köyümüzde toprak dağıtım= 5; yapılmış. O zamana kadar toplu yapılan veya isteyenin istediği yerde mera sürerek tarla açması önlenmiş. Köyümüze 40 bin dekar kadar arazi tapulanmış. Bu alanda orman ve meralara pay ayrıldıktan= sonra hane başına; sulak, taban, kepir ve kumsal yerlerden eşit değerlerde toprak dağıtımı yapılmış… Ancak üç yıl sonra; herkes kendi evine, kendi tarlasına, kendi ahırına, samanlığına, bağına, bahçesine sahip olmu&#= 351; ve kendi aile yaşamına geçmiş…

     Bizim köyümüzün başarısını duyan ve Gazi Osman Paşa’dan BERAAT alanlar göç yollarına düşüp, Ahmet Cevdet Paşa’nın kapısını çalmış. Çok kalabalık = olan bu boyları da bizim köyümüze yerleştirmek; akraba olsalar da, düzeni bozmak demekmiş. Bu nedenle yeni gelenlere CELALİYE KÖYÜ kurdurulmuş.(<= span class=3DSpellE>Celâliye’nin anlamı: Büyük= lerin, uluların oturduğu yer demektir. Celal sözcüğünün iki anlamı vardır: 1- Kızmak, öfkelenmek.2-Büyük, ulu.) Celaliye’de bizim köyümüzün akrabaları çoktur. Onlar da bizim köyümüzdeki çalışmaları örnek alarak köylerini kurmuşlardır. Hamzabey, Osmancık köylerinin tümü; Dolhan ve Yündalan köylerinin bir bölüm&uum= l; de Lofça ve Plevne göçmenleridir. Kırıkköy ise; toplu olarak gelen Pomakların Büyük Mandıra’= ya yerleşmek istemeleri; daha önce gelenlerin topraklarını onlarla paylaşmak istememeleri üzerine kurulmuştur. Kuruluşu köyümüzden sonradır. Padişah Abdülaziz zamanında, bacağı kırılarak gazi ol= an bir harp kahramanına, buradaki topraklar ödül olarak verilmiş; bu gazi de sakat savaş gazilerinin tümünü bir araya getirerek bir çiftlik kurmuştur. Buraya halk dilinde;= ‘Kırık Bacaklılar Çiftliği’ kısaltması ile KIRIK ÇİFTLİK adı verilmiş; çoğu bekâ= ;r olan gazilerin ölümüyle çiftlikte çok az insan kalmış; Ahmet Cevdet Paşa’nın girişimiyle, bu yer Büyük Mandıra’ya yerleşmek isteyenlere önerilmiş ve gazinin adı unutulmasın diye, KIRIK KÖ= ;Y adı verilmiştir. Kırık Köy’de de köyümüzün akrabaları çoktur…

    Kuruluşunu tamaml= ayan köyümüz, tarıma yönelerek, hiç işlenmemiş toprakları açıp tarlaya dönüştürmeye başlamış, ama bu kolay bir iş değilmiş. Pulluk icat edilmediği veya ülkemize henüz gelmediği için, saban demirinin ucu ve hayvan gücü ile tarla açmak; hele hele yabani otlardan ve çalılardan arındırmak bir yılın, iki yılın işi değilmiş. Sabandan = daha çok, kazma, kürek, çapa ve bel ile çalışılmış, toprak tırnaklarla kaz= 5;lmış ve adam edilerek tarla yapılmış. Bu durum yüzünden yıllar boyu üretim az olmuş. Üstelik Osmanlı Devle= ti, tarım ürünlerinin onda birini daha harman başında aşar vergisi (öşr, halk aras= 5;nda öşür denilirmiş) olarak alırmış. Kurak olmuş, savaş olmuş, hasta olmuş, verim düş&uu= ml;k olmuş Osmanlıyı ilgilendirmez; devlet görevlileri ürünlerin onda birini çuvallara doldurup giderlermiş.= Bu yüzden kıtlık yıllarında, aç kalmamak için bazı fakir çiftçiler ürünlerini ku= yu içinde saklayarak vergiden kurtulmaya çalışırl= armış. Ümitler hep bir sonraki yıla aktarılmış ve1. 2. Ba= lkan Savaşları patlamış.(1911-1912 ve 1913-1914)Bulgarlar, Yunanlılar, Sırplar ve Karadağ birleşerek ve Rusya’nın da desteğini alarak Osmanl= 5; Devletine baş kaldırıp, bağımsız birer devlet kurmak istemişlerdi. Güçsüz Osmanlı ordusunu boz= guna uğratıp, bizim köyümüzün ilerisine, Lüleburgaz’a kadar gelmişler ve barış yapmaya zorlamışlardı. Yine zor günler başlamışt= ı. Köyümüzün gençleri, Kurmay Subay olan Rüştü Akın’la savaşa katılınca, üretim iyice düşmüş, insanlarımızı ‘buradan da göç etme’ kuşkusu sarmış. Neyse ki düşmanlar birbirine düşünce,2.Balkan Savaşı kazanılmış, hem Trakya topraklarım= 5;z, hem de köyümüz kurtulmuştu. Balkan Savaşları’nın yaraları sarılmadan 1.Dün= ya Savaşı çıkmış.(1914-191= 8) Köy gençlerimiz ve orta yaşlılarımız yine Kurmay Subay Rüştü Akın’la Çanakkale Savaşlarında destanlar yazıp yurdumuzu savunmuş, vücutlarını siper edip, canlarını vererek büyük komutanları Mustafa Kemal’in ‘Sizlere savaşmayı değil; ölmeyi emrediyorum. Biz ölün= ceye kadar düşmanı durdururuz. Bizden sonra gelenler de ölürler veya düşmanı yenerler.’ Komutuyla, gül bahçesine girer gibi şehit olup kara toprağa girmişlerdir. Köy gençlerimizden en az 30 kişi Çanakkale’de şehit düşmüştürR= 30; Savaşın ardından, Osmanlı Devleti savaşta yenilmemesine, Çanakkale Zaferi’ni kazanmasına rağme= n, birlikte savaştığı Almanya, Avusturya ve Macaristan yenildikleri ve yenilgiyi kabul ettikleri için Osmanlı Devleti = de yenik sayılmış; 1918 Mondros Mütarekesi’ne gö= ;re, yurdumuz düşmanlar tarafından işgal edilmiştir. Türk Ulusu bunu kabul etmemiş; yurdun her tarafında milis kuvvetleri ile direnişler başlamış, eline silahını alan dağlara çıkarak düşmana karşı durmaya başlamıştı. Çanakkale Kahramanı olarak dünyada ve yurdumuzda büyük ün kazanan Mustafa Kemal Paşa,  19 Mayıs 1919’da Samsun’a çıkarak Kurtuluş  Savaşımızı başlatmış ve: ‘Ulus kendi kaderini kendi tayin edecektir.’kararını tüm dünyaya açıklaması üzerine; Türk Ulusu hepimizin bildiği gibi bir bayrak altında toplanarak, yurdumuza saldır= an düşmanlarla üç yıl savaşmış ve zaferin ardından padişahı da kovarak Cumhuriyet’e kavuşmuştu.

      Köyümüz Kurtuluş Savaşı’na üç yönlü katılmıştır. Birinci yön: Bu tarihlerde köyümüzün çocuğu Rüştü Akın, Edirne’de Kuvay&= #305; Milliye Erkânı Harbiyesi’nde, İsmet İnönü’nün yanında görev yapm= akta ve Trakya’da Kurtuluş Savaşı Teşkilatlanmasını yürütmektedir.(Daha sonra İnönü’nün çağrısı ile bu görevi başkalarına devredip Kurtuluş Savaşı’na katılmak üzere, Yarbay Rüşt&u= uml; Akın olarak Anadolu’ya geçmiştir.) Köyümüz sülale başkanları, Lüleburgaz ve Edirne’de yapılan toplantılara katılarak, Trakya Paşaeli Müdafaayı Hukuk Cemiyeti’= ;nin kurulmasına katkı vermişler ve halkı aydınlatarak katılmalarını sağlamışlar, Mustafa Kemal ve S= ilah Arkadaşlarından gelen emir ve direktifleri, kurulan TBMM.’<= span class=3DSpellE>nin karalarını, yeni kurulan TBMM. Hükümeti’nin yönetimini kabul etmişler ve Padişah Hükümetini dinlememişlerdir. İkinci yö= ;n: Trakya, Yunanlılar tarafından işgal edilince, savaşa katılamayacak kadar yaşlı olanlar, kadınlar ve çocuklar milis kuvvetleri (Savaş sırasında orduya yardımcı olarak toplanan halk gücü) oluşturarak köyümüz insanlarının  canını, namusunu = ve malını korumuşlar, başka köylere ve ilçeler= e de örnek olup; oralarda kurulan milis kuvvetleri ile iş ve güç birliği yapmışlar ve Kurtuluş Savaşı sonuna kadar mücadelelerini sürdürmüşlerdir. Üçüncü yön: Köyümüzün gençleri ve orta yaşlılar= 05;, Trakya’nın Kızanları ile buluşup birleşerek, TBMM. nin kurduğu Ulusal Ordu’ya; Anadolu’nun dört bir yanından gelen; Doğu Anadolu’nun Dadaşları, İç Anadolu’nun Seymenleri, Karadeniz’in Uşakları, Eg= e ve Akdeniz’in Efeleri, Güneydoğu Anadolu’nun Yiğidoları ve yerel adlarını sayamadığım vatansever yiğitleri ile buluşarak ve vatan sevgisi ile bütünleşerek katılmışlar, <= span class=3DGramE>rüzgar olup esmişler, sel olup coşmuşlar, şimşek olup çakmışlar, yıldırım olup yakmışlar; Zümrüt Anka Kuşu gibi, küllerinden yeniden doğarak, 1. ve 2.İnönü’de, Sakarya’da, Afyon’da, Dumlup&#= 305;nar’da, kısaca Kurtuluş Savaşımızın her cephesinde savaşmışlar, düşmanları Dumlupınar Başkomutanlık Meydan Muharebesi’nde bozguna uğratarak önlerine katmışlar, yakaladıklarını esir alar= ak, yakalayamadıklarını kovalayıp, yurdumuza saldırdıklarına pişman ederek, 9 Eylül 1922’= de İzmir’e girmişler, düşmanı denize döküp, Kadife Kale’ye Şanlı Bayrağımızı çekerek tüm dünyaya zaferi= mizi duyurmuşlardır. Bu Kutsal Savaşta çoğu şehit düşmüş, pek azı da gazi olarak geriye dönmüştür. Halen yaşayan köy gazilerimizden en ünlüsü Arif Çavuş’tur.= (Sakarya Savaşı kahramanlıklarından dolayı kendisine Sakarya soyadı verilmiştir. Çocukları ve torunları da bu şerefli soyadını taşıyacaklardır.) Kurtuluş Savaşı kazanıldıkt= an sonra kurulan T.C. Devleti ve Cumhuriyet Hükümeti, Kurtuluş Savaşımızda gazi olanlara İstiklal Madalyası vermiş, gazi maaşı bağlamış; şehit düşenlerin eşlerine maaş bağlatmıştı= ;r. Halen köyümüzde otuzdan fazla analarımız şehit maaşı almaktadır. Yangöz De= de (İsmet ve Rüştü Altay’ın Dedesi) Gazi Maaşı almayı istemeyen yurtseverlerimizdendir. Şehit Maaşları her yıl 1 Mart tarihinde ödendiği için, halkımız arasında bu maaşlara ‘şehit maaşı’ değil de ‘mart maaşı’ adı verilmiştir. Yanlış olan bu söylemden vazgeçilip, ‘şehit maaşı’ denilmeli, hem şehitlerimizin ruhları ş= adedilmeli, hem de şehit eşi olarak şehit maaşı alan analarımıza saygınlık kazandırılmalıdır…’     

 

       YAZA= RIN NOTU: 1954 -55’li yıllarda, Kurtuluş Savaşımı= ;z konusundaki bilgilerim, İl= kokul 4. ve 5. sınıf kitaplarında yazılanlar kadardı. Öğretmenlerimiz, Cumhuriyet ve 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı ile 8 Kasım Lüleburgaz’ın Kurtuluş Bayramı günleri, bizleri görevlendirir ve köyümüzün yaşlı kişileri ile söyleşilere gönderirdi. Yukarıdaki bilgilerin çoğunu dedelerimizden ve ninelerimizden öğrendim. Köyümüzü de işgal eden düşmanlardan genç kızlarımızı ve kadınlarımızı korumak için, erkek elbiseleri giy= dirdiklerini, yüzlerine kurum sürdüklerini, samanlıklara sakladıklarını, milis kuvvetleri ile birlikte Sarpça Korusuna gönderdiklerini; Sarpça Korusunda gizlenen milis kuvvetlerinin gecenin yarısından sonra saldırarak düşmanları kaçırıncaya kadar savaşt= 05;klarını, Kurtuluş Savaşımıza katılan ve gazi olarak dö= nen, bu yıllarda ne yazık ki yaşamayan eşlerinin ve yakınlarının kendilerine anlattıklarını, bizl= ere göz  yaşları ile anlat&= #305;p Atatürk’e dua ederlerdi. İlerleyen yaşımla ve yükselen okullarımla, çoğalan başvuru kaynaklarımla, hep dedelerimizin, ninelerimizin anlattıklarının ayrıntılı bilgilerini aradım, ama yoktu…  1970’li yıllarda, Silahlı Kuvvetlerimiz ve Atatü= ;rk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu, Kurtuluş Savaşımızla ilgili çok ayrıntılı bilgi= ve belgeleri, TÜRK TARİH KURUMU tarafından dört ayda bir yayınlanan BELLETEN Dergisi ve ATATÜRK KÜLTÜR MERKEZ= 04; tarafından yine dört ayda bir yayınlanan ERDEM Dergisi ile yayımlamaya başladı.(Dergi denili= nce aklımıza, en çok yüz sayfalık yayınlar geli= r. Adı geçen dergilerin en az sayfalısı, 300 sayfadan az değildir. Gerek görüldüğü sayılarda, bire bir sayfaları İngilizce yazılarak uluslar arası belge işlevi görmektedir.) Bu dergilerde o k= adar çok ayrıntıya yer veriliyordu ki, ne aradığınızı unutuyordunuz. Buna rağmen, samanlıkta iğne arar gibi araştırarak, bulmak istediğim bilgilere ulaştım. Bu bilgilerin tüm Ulusumuza kazandırılması gerektiği düşüncesindeyke= n, TURGUT ÖZAKMAN tarafından ŞU ÇILGIN TÜRKLER kitabı yayımlandı. Susuzluktan dudakları kavrulmuş kişi, bir pınarın suyunu nasıl içerse, kitab= 5; öyle okudum ve tüm aradıklarıma ulaştım. Kuts= al İsyanımızı öğrenmek isteyen herkesin okumasını öneririm.