Ekrem Öğretmenimizin anlatmakla, yazmakla bitmeyecek olan yaşamının birkaç sayfalık bölümünü üç yaşanmış anı ile noktalamak ve daha iyi anlaşılmasını sağlamak istiyorum:

KEKLİK AVI: Yıl 1969. Temmuz veya ağustostayız. Kızımız Alev bir yaşında. = Bize bebek bakımında yardımcı olmak üzere, doğum öncesinden itibaren özveride bulunan, Kayınvalidem Zekiye Hanım ve 10 – 11 yaşlarındaki kayınbiraderim Dinçer Köyümüzde. Dinçer, Köyümüzün çocuğu gibi. Tatillerin gelmesini dört gözle bekliyor ve soluğu Köyümüzde alıyor. Yaşıtlarıyla, büyüklerle, küçüklerle, herkesle benim gibi akraba. Bir yıl içinde Köyümüzde tanımadığı ve tanınmadığı kişi kalmadı. Benim dayılarım O’nun da dayıları; benim halalarım O’nun da halaları. Herkesin tarlasında, arabasında, harmanında, sofrasında… Bir gün Ekrem Dayımlar= 05;n sofrasında piliç etine sıra gelince D= inçer, piliç etinden pek hoşlanmadığını dile getir= ir ve kendisine yumurta pişirilirken, diğer yandan da köyümüzde yetişen piliç etinin ‘keklik eti’ gibi benzetmesi yapılarak güzelliği ve yararı hakkında bilgi verilir. Dinçer de k= eklik hakkında bilgi aldıktan sonra hem avına, hem de etine meraklanır. (Dinçer, Köyümüzle olan ilişkilerini halen sürdürmektedir.) Avcılığı çok seven ve= av yasağının kalktığı andan itibaren her fırsatta ava giden Ekrem Öğretmenle de aralarında verilmiş keklik avı sözü var. Dinçer= ’in her gün sorup dört gözle beklediği gün nihayet gel= iyor ve… ‘Rast gele’ deyip ava çıkıyorlar. Ek= rem Dayım, yapmış olduğu sözlü yoklamalardan Dinçer’in leylek, karga ve serçed= en başka kuş tanımadığı bilgisini ediniyor. Dinçer: ” Ekrem Dayı nerde keklik? = Ne zaman ateş edeceksin? Hadi artık bulalım şu keklikleri…” Dedikçe, Ekrem Dayım daha da fazla O’nu sevindirmek istiyor ama şansları yaver gitmiyor. ̶= 0;Hiç olmazsa şu çocuğu ateş ederek ve avcılığın nasıl yapıldığın= 5; göstererek sevindireyim. Keklik yok ama zararlı saksağan var. Bir saksağan vurayım.” Düşüncesini zihninden geçirirken, aklına, kendine özgü muziplik yapmak geli= yor. Dinçere: “ Aman ses çıkarma. Bak = dalda keklik var, ürkütme. Sen burada bekle ve beni gözle. Ate#= 1; edince gelir, vurduğum kekliği alırsın…” Denilenler yapılır ve Dinçer v= urulan saksağanı keklik olarak sevinçle eline alıp, ilk av heyecanını yaşar ve köye dönerken, dalda bir saksağan daha görüp: “Ekrem Dayı bir keklik daha gördüm. Hadi onu da vur.” Heyecanını yaşar ve ikinci saksağanı da ikinci keklik olarak eline alıp köye dönerler. Başarılı (!) geçen avdan sonra ayrılırlarken, Ekrem Dayım muzipliğini devam ettirir: “Bu keklikleri ablana götür. Enişten görmesin, sürpriz yaparız. Akşama hazırlasın. Suyundan da pi= lav yapsın. Yemeğe biz de geliriz. Eniştene hem bu günk&uum= l; avı anlatır, hem de keklik eti yediririz.” Öğütlerini vererek Dinçer’= i gönderir… Ablası kuşları tanıdığ&#= 305; için, ‘bu işte bir iş var, bozuntuya vermeyeyim, dur= umu anlayayım’ diye düşünür ve ‘tamam, tamam’ diyerek kardeşini savar. Ardından Muradiye Yenge gel= ir, Ekrem Dayımdan öğrendiği bilgileri aktarır ve bu sırada eve gelmiş bulunan bana da durumu aktararak, akşam yapılacak gösteriye bir senaryo yazıp katılmam istenir. Tavukçu Sabri’den alınan iki piliç senaryonun kahramanları olur. Rengârenk çiçeklerle dolu bahçemizde taşıma suyla fıskiye yaptığımız bir havuzumuz, kenarında sarmaşıklarla bezenmiş bir kameriyemiz, hem meyve veren hem = de gölge yapan yıllanmış ağaçlarımız altına yemek masası hazırlanır ve el uz atılı= nca çekilip düşürülecek bir ip bağlama şek= li ile gündüz vurulan iki saksağan dalların arasına gizlenir. Kekliklerin pişmesini merakla bekleyen = Dinçer, Ekrem Dayımları almaya gittiğinde son hazırlıklar yapılır. Ekrem Dayımlar, her zaman olduğu gibi, vazgeçemedikleri huyları gereği, evde pişen yemekleri eşliğinde gelirler ve sofraya oturulur…

Ekrem Dayım, avın nasıl başladığı= ve geliştiğini dile getirdikten sonra sözü Dinçer’e bıraktı. Dinçer, büyü= ;k bir coşku ve heyecanla anlatımlarını jest ve mimiklerle pekiştirerek sürdürürken, tabağına konulan piliç eti ile pilâvını da büyük bir zevkle ve:”Demek keklik eti buymuş. Şimdiye kadar ben böyle lezzetli bir et yememiştim.” Açıklamaları ile y= iyor; bizden de ayni övgüleri işitince daha da coşuyordu ki; Ekrem Dayımın ipi çekmesiyle dallar arasına saklı iki saksağan Dinçer’in yan= 05; başına düştü… Önce irkilen, sonra ne düştüğüne bakan Dinçer= : “ Aaaa! Bunlar bizim vurduğumuz keklikler!...” Hayretinden sonra:” P= eki ama biz ne yiyoruz ?.. “ Sorusuyla yüzümüze bakınca, hepimizin attığı kahkahalar karşısında bir oyuna getirildiğini anlad= 5; ve Ekrem Dayımın:”Senin büyük bir iştah ile keklik diye yediğin, bu zamana kadar beğenmedin piliç eti.” Açıklamaları ve gönül alıcı= ;, bilgi kazandırıcı öğütleri ile gerçeği öğrendi…

Ertesi sabah Dinçer, elinde ansiklopedi, kuşlar hakkında bilgi ediniyordu…

= &nb= sp; = * *<= span style=3D'mso-spacerun:yes'> * * *

İSTANBUL’DA BİR HAMİTABAT’LI: 27 Mayıs 1960 Devriminden son= ra kabul edilen bir yasa ile, lise ve yüksek o= kul (üniversite) mezunu olanlara askerliklerini ‘Yedek Subay Öğretmen’ olarak yapma hakkı tanındı. Bundan amaç: Yetersiz olan ülkemiz öğretmen ihtiyacın&#= 305; karşılamak, ülkemizin okuma yazma oranını çoğaltmak; düzeyini geliştirmek, yurttaşlık haklarını herkese öğretmek ve demokrasi yönetiminin istediği bilgili Cumhuriyet Bireylerini yetiştirmekti. Genellikle Yedek Subay Öğretmenler, kısa dönem askerlik eğitimlerini tamamladıktan sonra Doğu ve Güneydoğu illerinde görevlendiriliyorlar; ama ayrıcalıklı olanlar= da Marmara, Ege ve Akdeniz illerinde görev yapıyorlardı. Ben 1964-66 yıllarında askerlik görevimi Trabzon’da yaparken, İzmir- Göztepe Spor Kulübünün futbolcusu Gürsel Aksel&= #8217;de askerliğini köyümüzde yapıyordu. Herkes tatilleri = iple çektiği ve memleketlerine gittikleri için, çok istememe nağmen Gürsel Aksel ile görüşemedim. Ekrem Öğretmenin futbol sevgisi, bilg= isi ve oyunu köyümüzde değil, ilçemizde tartışılmaz, Kepirtepe Okul Tak&= #305;mında forvet olarak 8 no’lu= formayla oynadığı futbol; yalnız ilçemizde değil, tüm Kırklareli tarafından da bilinirdi… O yıllarda Türkiye Futbol Ligi yeni kurulmuş, bu ligde yer alan İzmir’in Göztepe, Altay ve Karşıyaka Spor Kulüplerinin Futbol Takımları; ligde fırtınalar estirmeye başlamıştı. Fenerbahçe, Galatasaray ve Beşiktaş Futbol Takımlarını zorlayan, yenen ve şampiyonluktan eden bu takımlar ve özellikle de Göztepe takımıydı. Sarı kırmızı renkler taşıyan Göztepe, Galatasaray ile özdeşleştirilerek de Fenerbahçe’ye karş= 05; bileniyordu. O yıllarda Avrupa Süper Kupa ve UEFA Kupa Ligi yoktu. Bunun yerine Avrupa Lig Birincileri Kupası ve Fuar Şehirleri Kupası vardı. İzmir Fuarı nedeniyle düzenlenen kupayı Göztepe kazanmış; İtalya, Fransa ve İspanya gibi futbolda üstünlüğü tartışılmaz olan ülkelerle eşleşmişti. Bütün takımlarımızın Avrupa’dan puansız döndüklere o yıllarda, Göztepe, özell= ikle kaptanları Gürsel’in süper oyunu ile İspanya’nın Atletiko Madrid takımını, hem İzmir’de, hem de İspanya’= ;da yenerek büyük takdir toplamıştı. Bu yükselişinden sonra Gürsel, Milli Takıma çağrılmış, başarılarını devam ettirmiş ve ilerleyen yıllarda A Milli Takım Kaptanlı&#= 287;ı da yapmıştı… İşte Köyümüze ge= len Gürsel Aksel buydu ve başarılar&= #305; nedeniyle; ‘antrenmanlara ve Milli Maçlara gecikmeden yetişebilmesi için’ gerekçesi ile tayini doğu= ya değil, batıya yapılıyordu… Ekrem Öğretmen, Köyümüze gelen bu ayrıcalıklı ve ünl&uum= l; futbol oyuncusu ile çok iyi iletişim kurmuştu. Gürsel’in öğretmenliğini daha iyi yapabilmesi için yardımlarda bulunuyor, boş zamanları değerlendirmelerinde birlikte oluyor, köyümüz insanları ile kaynaşmasında önemli etkilerde bulunuyord= u. Gürsel’in formunu koruması için çalı#= 1;ması gerekiyordu. Ekrem Öğretmen için bu da önemli bir fırsattı. Futbola meraklı köyümüz genç= lerini organize ederek; hem Gürsel’in, hem de köy gençlerin= in ortak boş zamanlarında bir araya gelmelerini sağlıyor; kendisinin de yer aldığı karşılıklı iki takımla maçlar yapılmasını sağlıyor, bu uygulama ile hem Gürsel çalışmış, hem de köyümüz gençleri futbol bilgilerini geliştirmi&#= 351; oluyorlardı. Köy gençlerimiz de Gürsel gibi ünlü bir oyuncu ile bir arada olmanın, futbol oynamanın= ve kendisinden çok şeyler öğrenmenin mutluluk ve kıvancını taşıyorlardı… Ekrem Öğretmen’in av sporuna olan tutkusu, İlçemizin Avcılar Derneği Başkanlığı görevine seçilmesine kadar uzanıyordu. Köyümüzdeki avc= 05; arkadaşları ile, av sezonu için= de her hafta sonu bir gününü av için ayırmak vazgeçilmez zevkleriydi. Bekâr olan Gürsel’de aralarına katılarak hem formunu korumak, hem kırlarda temiz = hava solumak, hem de çok sevdiği Ekrem Öğretmen ve arkadaşları ile av sporunun güzelliklerini paylaşmak istedi, çok hoşlandı ve her hafta aralarına katılmaya başladı. Ekrem Öğretmen, elinin parmakları ile ikiye katladığı dilini bastırarak çok güzel ve çok tiz ıslık çalar, kendilerinden uzaklaşmış olan av köpeklerini bu ıslıkla çağırırdı. Islık ç= alma Gürsel’in çok hoşuna gitmiş, öğrenme merakı uyanmıştı. Islık çalma kuralını öğrenen Gürsel’in artık avlarda yaptığı çalışmalar ıslık ç= alma üzerineydi… Askerlik görevi bitti, Gürsel İzmir’e gitti, yaşam devam etti ve Gürsel’in başarıları gönülleri fethetti…

1969 yılı Kasım ayının son haftalarınd= a, Fenerbahçe ile Göztepe; İstanbul Dolmabahçe (İnönü) Stadında çok önemli bir futbol lig maçı yapacaklardı. O yıllarda İstanbul’da uluslar arası stadyum sayısı, Alisamiye= n ile birlikte ikiydi ve tüm takımlar toprak sahada, bu iki yerde, = gece aydınlatılması olmadığı için gündüz maçları yapıyorlardı. Maç Paz= ar günü saat: 12.00’de oynanacaktı. Görevimizi aksat= madan gidip gelmemiz mümkündü. Ekrem Öğretmen, Ben ve Hüseyin Güngör köyümüzden; büyük kayınbiraderim Yurdaer Mandracı, büyük Amca Oğlu Yalçın Mand= racı ve küçük Amca Oğlu Halil Mandrac= ı da Kırklareli’den projemize katılınca altı kişilik bir ekip oluştu. Gençliklerinin ilkbaharını yaşayan benim kayınbiraderler (kayınçolar), her fırsatta köyümüze geliyor, benim akrabalarımı akraba; arkadaşlarımı arkadaş; kardeşlerimi kardeş ol= arak görüyorlar, hatta köyümüzün köyler arası futbol maçlarında da oynamaktan övün&ccedi= l; duyuyorlardı. Yalçın bu konuda çok başarılı olmuş, köy futbol takımını= n en önemli transferi haline gelmişti. Yalçın’ın Ağabeyi Yavuz Mandracı o yıl Hav= a Harp Okulu’nu kazanmış ve İstanbul’da öğretimine başlamıştı. Gezimiz, cumartesi ve pazar iki gün sürecek, bir gece konaklanacak ve dönülecekti. Bu gezimize dört etkinlik sığdırılmıştı. Yavuz’la görüşülecek, uygunsa aramıza katılacak; cumar= tesi gecesi Taksim Lunapark Gazinosu’na gidilerek, hepimizin çok beğendiği As Solist Türk Sanat Müziği Sanatçısı Güzide Kasacı dinlenecek; Pazar günü maça gidilecek ve maç öncesi veya sonrası Gürsel ile görüşülecekti…

İstanbul’a gidildi, Lâleli’ de bir otele yerleşildi. Yavuz Kırklareli’ li bir arkadaşı ile gelerek bizimle buluştu. Akşam ve yarı= ;n birlikte olabileceklerini söylediler. Ekibimiz sekiz kişi olmuştu. İkinci etkinlik için Taksim Lunapark Gazinosu’na gittiğimizde, aklımıza gelmeyen bir durumla karşılaştık. Büyük bir Lunapark çadırı içinde yer alan gazinoda yer kalmamıştı… ‘Ne yapalım?’ Diye durum değerlendirmesi yapar= ken Ekrem Dayım: “Biz buraya Güzide Kasacı için gel= dik. O’nu görüp dinlemeden gidersem, bu gezinin tadı kalmaz. Bir çözüm bulmamız gerek. Aklıma bir fikir geldi. Macit, sen gel benimle. Siz de en çok 10 dakika bizi burada bekleyin.” Diyerek beni sürüklercesine götürürken ekledi:”Ben konuşurken senin aklı= na daha inandırıcı düşünceler gelirse, hemen ara= ya gir ve söyle. Bu çocukları elleri boş döndü= rmeyelim.” Az önce yer kalmadığını bize söyleyen gazino görevlisine:”Bizi Gazino Müdürü ile görüştürebilir misin? Çok önemli bir bilgiyi kendisine iletmek üzere Hamitabat’tan geliyoruz.” Görevli kuşkulu kuşku= lu:” O dediğin yer de neresi? Hiç duymadım…“Konuşmasını yaparken Ben: ”Türkiye’nin yeni petrol kaynağı. Tüm Türkiye Hamitabat’ı konuşu= yor. Gazino Müdürünüzü yakından ilgilendiren bir rezervasyon söz konusu.”Sözleri ile, görevlinin düşüncelerini şaşkına çevirince Ekrem Dayım, eline bir bahşiş sıkıştırarak sözlerini sürdürdü: “ Al şu emeğinin karşılığını. İster sen gel, ister başka birisi ile bizi Gazino Müdürüne götür. İşimizin çok önemli olduğunu anladın zaten…” Görevli kısa bir telefon görüşmesi yaptı, arkadaş= 5;na bilgi verip bizi peşine taktı ve Gazino Müdürün&uu= ml;n karşısına çıkarıp görevinin başına döndü. Ekrem Dayım kendine özgü etkili ve sevecen konuşması ile: “Sayın Müdürüm, ben Öğretmen Ekrem Başaran, bu da öğretmen, dayım oğlu olur. Vaktinizi almadan öz konuşacağım. Biz Lüleburgaz Hamita= bat Köyünden sekiz kişi Gazinonuzun programını ve özellikle As Solist Güzide Kasacı’ yı dinlemek üzere geldik. Yarın da Fener maçını seyredip, göreve yetişmek üzere yola çıkacağız. Bu gece Güzide Kasacı’ yı dinleyemezsek, gezimiz yavan kalacak. Çocuklara da mahcup olacağız. Siz buna bir çözüm bulursunuz umuduyla kapınızı çaldık.” Konuşma esnasında adam bizi baştan aşağı incelemiş, bir ön fikir sahibi olmuştu. Şöyle bir gülümsedikten sonra: “Neresi demiştiniz? Ben bu adı bir yerlerden hatırlıyorum ama nereden?...” Diyerek düşünürken ben yine atıldım: “ Hamitabat efendim, Hamitabat. Çok büyük petrol kaynaklarının olduğu gazetelerde yer alıyor.” “Evet, evet” dedi adam. “Gazetelerde okudum. İnşallah yurdumuzun bahtını değiştirir. Bizim yerimiz hep olurdu ama, yarınki maç için İzmir’den gelenler bizim gazinomuzda rezervasyon yaptırdılar. Sizi de açıkta bırakmak istemeyiz.” Ekrem Dayıma dönerek: “Hangi takımı tutuyorsun Hocam?” Ekrem Dayım: ”Sorulur = mu? Tabiî ki Fenerbahçe. Göztepe’li Gürsel var ya, bizim köyümüzde iki yıl Yedek Subay Öğretmenlik yaptı. Gecemiz, gündüzümüz birlikte geçti. Fenerbahçe istemiş olsaydı O’= nu Fenerbahçeli yapmıştık.” Adam yerinden kalkarak Ekrem Dayımın elini sıktı ve: “ Vay be Hocam!.. Dediğin kadar varmış bu Hamitabat. Köyün adını doğru söyledim mi?” Diye bize baktı. ‘Evet’ imizi alınca kapıya seslendi ve giren görevliye: “ Beyler benim misafirimdir. Sahnenin yanına sek= iz kişilik bir masa koyun.” Bize dönerek:”Yemek yediniz mi?” ‘Evet’ imizi alınca görevliye dönüp devam etti:” Yemeksiz tarife uygulayın, şef garsona söyle benimle görüşsün.” Talimatını verdikten sonra b= ize döndü: “Duydunuz. Meseleyi hallettik. Sizinle tanıştığıma ve Türk Sanat Müziği tutkunuz ile Fenerbahçeli oluşunuza memnun oldum. Size iyi eğlenceler dilerim.” Eteklerimiz zil çalarak ç= 5;ktık. Görevli eşliğinde olduğumuz için sevinçlerimizi dışa vuramadan, bizim için yer açılarak sahneye yakın bir yere konulan masamıza otur= duk ve ancak o zaman ekibimize durumu anlatıp sevinçlerimizi yüksek sesle dile getirdik.

= Ekrem Dayımız, pratik zekâsını kullanarak = ve insanlarla iyi iletişim kurma becerisinden yararlanarak sorunu ç= ;özmüş; çözmekle kalmamış, ayrıcalıklı bir kon= uma yükselmemizi sağlamıştı. Hepimizin alkış= ve kutlamaları Ekrem Dayıma yönelmiş, gecenin zevkini çıkarmaya başlamak için tek sorunumuz kalmıştı: Fatura. Çünkü herkesin masalarına servis yapılıyor, giriş bileti alınmadığı için, hesaba bu ücret de ekleniy= or sonucuna varmıştık. Altından kalkamayacağımız bir hesap gelirse?.. Yiyecek ve içecek olarak sipariş vermek zorunda mıydı= k? Bizim altından kalkabileceğimiz&= nbsp; siparişlerimiz ne olabilirdi?.. Bunu masalar arasında fır dönen sı= ;radan garsonlarla konuşamazdık. Bizim için masaların konulması talimatını veren şef garson, bitişiğimizdeki masamızdaydı. İşi bitince Ekr= em Dayımız hemen devreye girip kuşkularımızı açık yüreklilikle sıraladı. Şef garson: “Müdür Bey’in talimatı ile sizi buraya aldı= m. Çerez, bira veya kola tarifeli ucuz yerler çok arkalarda. Buralarda kalantorlar oturur ve yemekli içki içerler. Onlar için para önemli değildir. Müdür Bey, sizler i&c= cedil;in benimle görüşmek istemiş. Görüşünce size bilgi vereceğim.” Açıklaması yaparak ayrıldı. Sanatçılar sahneye çıkmaya başladıklarında, bizim masamızda daha hiçbir şey yoktu. Biz kuşkulu bir bekleyiş içindeyken, ş= ;ef garson beraberinde bir garsonun taşıdığı görk= emli ve ışıldaklı kocaman bir meyve tabağı ile masamıza geldi ve:”Bu meyve salatası Müdür Bey’in armağanı. Çerez tabağı eşliğinde bira veya kolalarınızı içerek programı izleyebilirsiniz. Bu size kişi başına en &cced= il;ok 10 Tl. hesap getirir= . Bizim gazinomuzda böyle bir yerde, böyle bir programı, bu kadar kalabalık bir grup bu kadar ucuza izleyemez. Sizler Müdür Bey’in konuğu olduğunuz için ayrıcalıklısınız. İyi eğlenceler dilerim.” Konuşması ile hepimizi rahatlattı. Bizim teşekkürlerimizi kabul ederken de masamıza bakan garsona ger= ekli talimatları vererek ve: “Hesap pusulasını bana gösterdikten sonra getir.” Cümlesini bizim duyacağımız ses tonu ile söyleyip bizi rahatlatarak işinin başına döndü…

Zevkimize, neşemize diyecek yoktu… Her çıkan sanatçıyı tadına vara vara dinliyor, izliyor ve yorumlayarak katılıyorduk… Beklenen an geldi ve Güzide Kasacı, sahne arkasından, kendisi görünmeden, sesini duyurarak ilk şarkısı ile sahne= ye çıktı. Alkıştan yıkılıyor hale ge= len gazinoda ilk şarkısı güme gitti. İkinci şarkıya geçmeden önce, her sanatçının yaptığı gibi, gelenlere: “ Hoş geldiniz, iyi eğlenceler…” Konuşması yaptıktan sonra, elindeki küçük pusulaya bakıp tane tane okumaya özen göstererek: “ Müdürümüzden haber aldım. Bu akşam beni dinlemek için yüzlerce kilometre öteden, Lüleburgaz’ın H= amitabat Köyünden hayranlarımız varmış. Bir köyümüzde Türk Sanat Müziği sevenlerin olması ve bu kadar yolu beni dinlemek için gelmesi ne kadar güzel bir olay. Hani? Görelim ve alkışlayalım onları!...” Bizler masamızdan alkışlarla kalktık ve alkışlarla karşılık verdik… Bir de ne görelim? Biz alkı= ş alır, alkış verirken Ekrem Dayımız elinde beyaz bir gül ile sahneye çıkmış, Güzide Kasacı’ya hayranlık, saygı ve teşekkürlerini sunuyor. Sanatçı çok büyük bir mutlulukla çiçeği kabul ederken Ekrem Dayımız, sesini mikrofon yardımı ile tüm salona duyuracak şekilde:”Köyümüzün adını sizin sesinizden duyacağımızı bilseydik, kocaman bir çelenkle gelirdik. Hazırlıksız geldik. Bitişik masamızdan izin isteyerek aldığımız gönlümüz gibi bembeyaz olan bu gülü, her iki masamız adına size sunmaktan onur duyuyoruz.” Alkı#= 1;lar… Alkışlar… Alkışlar… Ekrem Dayımız masamıza gelirken Güzide Kasacı ikinci şarkısı= ;na başladı: “Sönmez artık yüreğimde yanan = bu sonsuz ateş.” Şarkıdan sonraki boşlukta büyük bir coşku ile kutladığımız Ekrem Dayımız: ”Bana bakın! Burada olanları Muradiye Yengenize anlatan olursa, külâhları değişiriz haaa!... “ Diyerek, = kendine özgü şakalarıyla birlikte gerekli uyarıyı da yapmış oldu…

Pazar, maç günü. Saat 12.00’de maç başlayacak. Kara borsa bilet satışlarını önle= mek için, herkes gişeler önünde kuyruğa giriyor, biletini alan içeriye giriyor ve bileti iptal ediliyor. Her gişeden, oturma yerleri demir korkuluklarla ayrılmış, oturma yerlerinin sayısı belirlenmiş tribünlere seyirci alınıyor. Oturma yerleri bitince, bilet satışı da = sona eriyor. Kuyruğa giriyorsunuz, bir süre sonra “bu gişede bilet bitti” sözünü duyup şoke oluyorsunuz ve haydi… Başka kuyruğa… Böyle gişelerin önündeki kuyruklara “kör kuyruk” deniyor. Maç hastaları daha geceden gelip kuyruk oluşturmuş. Biz sözde erken yapınıp saat:9.30’da geldik ki, ne geldik… Hangi gişenin kör, hangi gişenin topal olduğunu; hangi gişenin kaç liralık olduğunu; hangi gişelerin açık tribün, hangi gişelerin kapalı tribün olduğunu; hangi tribünlere Fener Bahçe taraftarlarının oturduğunu bilmiyoruz. O yıllarda her takımın taraftarı her maça gider, istediği yerden bulursa bilet alır ve maçı izlerdi… Bilgi edinmeye &= ccedil;alıştık, herkes kendi derdinde, hatta yanlış yönlendirenler de var= 230; “Galiba biz bu maçı izleyemeyeceğiz.” Düşünceleri ile bilgi alışverişi yaparken Ekr= em Dayımız: ”Bu kuyruk açık görünüy= or. Girilen tribün en büyük olan açık tribün.Bilet bitmez. Maç başlayıncaya kadar mutlaka gireriz veya bir yo= lunu buluruz. Hep birlikte kuyruğa girelim ve yerimizi belirleyelim. Sonrasını düşünürüz.” Kuyruğa girdik. Önümüzde ve arkamızdakilerle iletişim kurd= uk. Bu kuyrukta olduğumuza tanıklar hazırladıktan sonra Ekr= em Dayımız, önümüz ve arkamızdakilerin duyabileceği kadar yüksek sesle: “ Siz bizim yerimizi koruy= un. Ben çok sıkıştım. Macit gel benimle. Tuvalete gi= dip gelelim.” Diyerek yine beni sürükledi ve: “Gazinoda olduğu gibi, bir plânım var. Tutarsa hem kuyruktan kurtulur= uz, hem de güzel bir tribünden maçı izleriz. Stadyumun etrafında dolaşalım ve görevlilerin girdiği bir kapı bulalım.” ‘Görevlilerden Başkası Giremez.’ Yazılı kapıyı bulmak zor olmadı. Kapıya el attık, şansımıza açıktı= . Önümüze çıkan koridordan, iki taraflı kapı üzerlerini okuyarak gidiyoruz. “Stadyum Sorumlusu” kapıyı tıklayıp beklemeden ve neyle karşılaşacağımızı bilmeden içeriye girdik. Telefonla konuşan bir adam, bizi görünce, şöyle bir baktı. Sonra konuşmasını bölme= den eliyle ‘oturun’ işareti yapıp telefon konuşmasına devam etti. Beklemediğimiz bir durumdu. Ekrem Dayımla birbirimize kaş göz ederek anlaşmaya çalıştık. Dayım işaretle ‘bana bırak’ dedi. Görevlinin telefon görüşmesi sona erince bize döndü ve: “ Sağlık Müdürlüğünden geliyorsunuz de= 7;il mi? Ben de sizi bekliyordum. Görevli arkadaşımız size odanızı göstersin.” Ekrem Dayım, Gazinoda oldu= 87;u gibi söze başladı ve: “Köyümüzün adından, mesleğimizden, köyden ilk defa böyle büyük bir maça geldiğimizden, yol yöntem bilmediğimiz için Galatasaray veya Beşiktaş tribünlerine girme kuşkusundan, bilet fiyatlarını bilmediğimiz ve hangi biletlerin hangi gişelerde satıldığını bilmediğimizden…’ Çıktı ve: ” Yardımlarını istemek için geldiğimizi “ hiç ara vermeden, bir solukta anlattı ve sustu. Görevli yukarıdan aşağı bizi şöyle bir süzdü, parmakları ile masada trampet çaldı. Ne yapacağına karar veremeyen bir adamın tavırları ile: “Hocam, makineli tüfek gibi, bu kadar çok sözü bu kadar kısa sürede nasıl söyleyebildin? Senin avcılıkla ilgin var mı?” Bu sözü işitince ben ‘tamam ‘ diye düşündüm. ‘Şansımız yine yaver gidiyor.’ Ekrem Dayım ile Stat Müdür Yardımcı= ;sı, beş dakika içinde, birlikte ava gidecek kadar samimiyeti ilerlettiler. Adres alındı, adres verildi ve en yakın zamanda ‘Hamitabat Ormanlarında ava çıkmak’ üzere sözleşi= ldi. Bu arada gelen sağlık ekibi bir görevli ile odalarına gönderildi. ‘Sohbet iyi de bizim biletler ne olacak?’ Diye düşünüp, iki lâfın arasına girdim ve: “Sayın müdürüm, izin verirseniz, siz sohbet ederk= en ben diğer arkadaşlarımı alıp geleyim. Buradan tribünlere geçebilir miyiz?” Hatırlatması ve içimizden geçen dileği ilettim… Müdür Yardımcısı az düşündü ve: “ Öğretmen kimlikleriniz ve öğrenci kimlikleriniz yanınızda mı? Olanlar hazırlasınlar. Sizin i&ccedi= l;in bir formül uygulamaya çalışalım. Siz arkadaşlarınızı alıp ayni kapıdan buraya geli= n. Ben kapıdaki görevliye talimat vereceğim.” Açıklamasıyla, benim kapıdan çıkmam bir oldu…

Müd&u= uml;r Yardımcısının talimat verdiği görevli, en yakın gişeye içeriden giderek bizlere kimliklerimiz ve Müdür Yardımcısının sağladığ&#= 305; ayrıcalıklar sayesinde en ucuz tarifeden ve kapalı numaral&#= 305; tribünlerin en seyirlik yerinden, Basın Tribününün hemen bitişiğinden bilet aldı. Tribünlere çıkıp yerlerimizi gösterdi ve tribün görevlisine de bilgi verip ayrıldı… Bu zamana kadar içimiz içimize sığmıyor, sevincimizden havalara zıplama noktalarına geliyor, ama yalnız kalamadığımız için içimizde tutuyorduk. Yalnız kalınca, hapşırığını tutamay= an kişiler gibi duygularımızı dizginlemeyip, başar= 05; ve sevincimizin kahramanı olan Ekrem Dayımızın etrafında halka olarak mutluluğumuzu paylaştık… <= /p>

Tribünler dolmaya, maç saati yaklaşmaya başlamıştı. Biraz sonra önce misafir takım ısınmak için sahaya çıktı. Islıklar = ve moral bozucu homurtular yükseldi. Gürsel, kaptan olarak takım arkadaşlarını motive edici ve sahayı tanıtıcı çalışmalara başladı. Uğultu kesilir gibi olduğunda Ekrem Dayımız bize dönerek: “ Eğer duyurabilirsem, Gürsel benim ıslığımı tanır. Dikkatle izleyin şimdi.” Diyerek ıslığını ses bombas= 5; gibi patlattı…Bir daha, bir daha. Üçüncü ıslıkta Gürsel birden kulak kes= ilir gibi oldu. Dördüncü ıslıkta, yönünü tayin edip baktı ve ceketini çıkarıp sallamakta olan Ekrem Başaranı’nı ve bizi görerek, en yakın olacak yere kadar yaklaştı. Tel örgülerden ve tribünler arası konulan güvenlik barikatlarından dolayı yaklaşmak mümkün değildi. Uzaktan görm= e ve el sallamalar ötesinde bir şey yapılamıyordu. Gürs= el, eliyle birtakım işaretler yaparak ayrıldı ve çıkış tüneli yanındaki görevliler ile konuştu. Hüseyin Güngör sevinçle: “Çıkıp yanımıza gelecek Ekrem Dayı!..” Diye çığlık attı= . Ben: “Yok gelemez. Tehlikeli olur. Burası Fener tribünü.”Diye düşünceme açıklama= ya çalışırken, stadyumun ses düzeninden: “Dik= kat, dikkat” Diye başlayan bir duyuru işitildi. “Lüleburgaz Hamitabat Köyü= nden gelen Ekrem Başaran ve arkadaşları. Kimliklerinizi tribü= ;n görevlisine göstererek misafir takım çıkı&#= 351; tüneli önüne geliniz. Bekleniyorsunuz.” Duyuru ikinci = kez tekrar edilirken biz, elimizde kimliklerle görevlinin yanındaydık… Gürsel bizi görünce, yetkililer= le görüşüp formül bulmuştu. Gittik ve tünel= den çıkıp yanımıza gelen Gürsel ile Ekrem Başaran, Hüseyin Güngör dost olarak hasret giderdiler. Bizler de tanışma mutluluğu yaşadık. Beş daki= ka kadar sürebilen kısa bir görüşmeye, yıllar= 05;n özlemini sığdıran dostça söylemlerden ve başarı dileklerinden sonra ayrıldık… Ekrem Dayımız bir OLMAZ’ı daha O= LUR yapmıştı. Kendisinin yaşamında en çok kullandığı bir Ata Sözü de: “OLMAZ OLMAZ DEME; OLMAZ OLMAZ.”d= ı… O olmazları olur yapan bir öğretmendi… Fenerbahç= ;e maçı 1 – 0 kazandı…

= &nb= sp; = * *<= span style=3D'mso-spacerun:yes'> * * *

VARSA PROBLEM; ÇÖZER ONU EKREM: Türk Dil Kurumu Sözlüğüne ve Meydan Larus Ansiklopedisine göre, Kerem: yardımsever ve cömert; Ekrem is= e: Kerem’den daha yardımsever ve daha cömert anlamını taşıyor. Türkçemizde ‘ismi ile müsemmaR= 17; diye bir deyim vardır. Anlamı: İsminin anlamı ile kişilik yapısı ve davranışları ayni olan demektir. Ekrem Başaran’a da büyükleri, çok çok yardım ve iyilik yapsın; çok ç= ok cömert olsun diye Ekrem adını vermişler; O’da bu dileklerini yaşam boyu istenenden ve beklenenden de fazla yerine getirmiş, az rastlanan güzel insanlarımızdan biridir. Çevresindeki insanlara, maddi ve manevi yardımlarda bulunan; her konuda eli açık olarak cömert davranan Ekrem Başaran, bunun acısını karşılığını göremediği için çok çekmiş ama nedenini belki kendisi bile bilmeyecek kadar EKREM olmuştur. Halkımızın deyimi ile:”Ver eli vardır ama al eli yoktur.” Herkesin yardımına koşar ama kimse O’nun yangınına su taşımaz. Sevenlerini en çok mutlu e= den, 1984 yılında aldığı emekli ikramiyesini, EKREM ola= rak EKREM’e ayırması ve bir konut sat= 5;n almasıdır…

Yeni aldığı konutunda kendilerini ziyarete gittiğimizde, çok mutluydular. Çevreleri ile iyi bir uyum sağlamışlar, herkesin yardımına koşan ve problemlerini çözen bir konuma ulaşmışlardı. Biz orada iken bir komşuları geldi, tanıştık. Kardeş çocuğu olduğumuzu öğrenince daha faz= la ilgi gösterdi. Ben de Dayımla komşuluklarının nasıl olduğunu sordum. Komşusu: “Sen de öyle misin bilemem?” Diye söze başlayıp devam etti. “Ekrem = Hoca gelmeden önce, en ufak bir arızada usta getirirdik. Ekrem Hoca gelince bu yüklerden kurtulduk. Kapı, kilit, musluk, pencere, çerçeve aklına ne gelirse hepsini tamir edip, eskisinden= iyi çalışır hale getiriyor. Çevremizde herkes:’Varsa Problem, Çözer Onu Ekrem.’ Diye kafiy= eli bir deyim kullanmaya başladı. Şimdi bizim daireye de asansör yapma sözü verdi.” Son cümleye kadar olanların açıklanmasına ihtiyaç yoktu. Bunlar Ekrem Dayımın bildiğimiz ve takdir ettiğimiz yönleriydi. Yalnız ‘asansör yapmak’ nasıl oluyordu? Ekrem Dayım bizim haberimiz olmadan bir sanat koluna mı başlamıştı? Sorunca kahkahalar arasında Ekrem Dayım anlattı: “ Bizim daireler sobalı. Asansör de yok, direnin içine odun ve kömürü depo edecek alan da yok. Herkesin bodrumda odun ve kömür yeri var. Biz dördüncü kattayız. Bizim üstümüzde olanl= ar daha da sıkıntıda. Dört kat merdivenlerden her gün odun ve kömür çıkarmak, in çık bakkala gi= tmek yaşlılıkta insanları yoruyor. Ben balkona fen bilgisi derslerinde çocuklarımıza öğrettiğimiz maka= ra sistemini kurdum. Ucuna da günlük odun ve kömürü alacak büyüklükteki saç tekneyi, dört tarafındaki deliklerden geçen ipleri orta noktada birleştirdikten sonra, ayrı bir iple bizim katın balkonuna uzatıp makaralardan geçirdim. Odun ve kömürü doldurup ipe parmağımın ucu kadar bir kuvvetle; ü&ccedi= l; kiloluk bir güçle, otuz kilo yükü hooop! Diye çekiyorum; odun ve kömürler dördüncü katta. İpi bağlayıp yukarı çıkıyor ve balkona istif ediyorum. Ben aşağıda iken Muradiye Yengen bir sipariş verse, yukarıya çıkmadan kendisine ulaştırıyorum. Bunu gören komşular:’Bunun adı ne diye sordular?’ Asansör dedim. Komşumuzun çok hoşuna gitti. Onların daire ön tarafta ve bizim g= ibi dördüncü katta. Bir makara sistemi de O’na yapacağız. Asansör dediği o. İleride makaralar= 5;, basit bir bağlantı yapıp elektrik gücü ile de çalıştırmayı düşünüyorum. Gel”, diyerek bizi balkona çıkarıp asansörü= ; ve işleyişini gösterdi. Gerçekten çok pratik ve çok kullanışlıydı… Mevlâna: “Kullanılmayan bilgi, eşeğin sırtında yü= ;k gibidir.” Demiş. Bilge insan. Düşünmüş = ve çok da güzel söylemiş. Ekrem Dayım, edindiği tüm bilgileri yaşamında kullanmıştır. Öğretmen gibi öğretmen, adam gibi adam; bu tarife t= 5;pa tıp uyar Ekrem Başaran…

= &nb= sp; = * *<= span style=3D'mso-spacerun:yes'> * * *

Muht= ar ve İhtiyar Heyeti (İhtiyar: Yaşlı kişi anlamına değil; bulunması, yapılması, alınması zorunlu (mecburi) anlamına gelmektedir.) İhtiyar Heyeti de: Muhtarın yanında yardımcı, danışman ve görevleri paylaşmak üzere seçilen zorunlu (mecburi) kişilerdir. Köyün Yönetimini ve kalkınmasını hep birlikte sağlarlar. Bu anlayışta olan ve bu konudaki bilgileri edinmiş olan Köyümüzün Yeni Muhtarı ve İhtiyar Heyeti, ikinci toplantılarına; kendileri ile birlikte seçime girmiş muhtar adayı ve ihtiyar meclis üyeleri = ile köyümüzün yaşayan eski muhtarlarını, köyümüzün öğretmenleri ve imamlarını= ; da davet ediyordu. Okul Müdürü ve kadrolu İmam, seç= ime girmeden İhtiyar Heyeti içinde yer alıyor ve kararlara katılıyordu. Okul Müdürümüz Ekrem BAŞARA= N ve Köy Kadrolu İmamımız Hasan PALABIYIK ayni kuşaktan köyümüzün çocuklarıydı. Öğre= tmen Ferhat YÜCEL, ben Macit SABIR ve eşim Fatma SABIR da ayni kuşaktan köyümüzün çocuklarıydık. Üstelik bu 4 öğretmen de kendilerini köyümüzün kalkınmasına ve çocuklar= 5;mızın okuyup başarılı olmalarına adamışlardı. Tıpkı yeni seçilen Muhtar ve İhtiyar Heyeti ile toplantıya öncelikle davet edilen İl Genel Meclis ve İl Daimi Encümen Üyemiz Ferit Kenan TAŞKIN gibi…

= Bu toplantı öncesinde, Muhtar Veysel AKGÜN benimle konuşarak toplantının nasıl olması ve konular konuşulurken nasıl bir yol izlenmesi konusunda bilgiler almak istediğini söyledi. Konuşmalarından çıkardığım sonuç; öğretmenlerle bire bir konuşmuş ve sıra bana gelmişti. Ben de aramıza Okul Müdürü ve Ferhat Y&Uu= ml;CEL’in katılımı ile daha verimli bir karara varılacağını kendisine ilettim. Dördümüz= bir araya gelince düşüncelerimi ve bu gibi toplantılarda izlenen değişmez toplantı yöntemlerini kendileriyle paylaştım: a) Muhtarın açış Konuşmas= 05; ve toplantının amacı. b) Saygı duruşu ve İstiklâl Marşı. c) Toplantı Başkanı ve = iki Yazmanın seçimi. d) Köyümüz problemlerini &ccedi= l;özüme kavuşturacak Devlet Kurum ve Kuruluşları ile ilgili bilgi paylaşımı. e) Köyümüz problemlerinin saptanması ve nasıl çözülebileceğinin tartışılması. f) Kapanış… Düşünce birliğine varmış, toplantı gündeminin uygulanması aşamasına gelmiştik. Muhtar, ‘açış konuşmasını yapabileceğini= ve zaten aklında olan seçim vaadi problemleri anlatabileceğini’ söyledikten, saygı duruşu ve İstiklâl Marşı maddesinin de Ferhat Yücel tarafından uygulanması konusunda karara varıldıktan son= ra, toplantı başkanı ve iki yazmanın görüşülmesine geçildi. Başkanlığın en deneyimlisi ve herkese en sözü geçeni, hepimizin öğretmeni olan Ekrem BAŞARAN’dı. Yazmanlıkların birini ben, diğerini de Köy Kâtibi yapabilirdi. Muhtarın bu önerileri yapıp oylamaya sunmas= 5; noktalarında birleşerek diğer maddeye geçtik. (d) maddesindeki bilgileri kim verecek ve toplantıda olanlarla paylaşacaktı?.. Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü Pedogoji Bölüm&uu= ml; sınavlarına gittiğimde, okula dışarıdan devam eden öğrencilere, özellikle köy kalkınmaları için, Devlet Plânlama Teşkilâtı tarafından konferans verildiğini, teksir edilmiş dö= ;kümanlar da dağıtıldığını, bu bilgileri bir kez d= aha çalışarak hazırlanabileceğimi’ söyled= im. Devam ederek, daha sonrasında tüm katılanların bilgiler= ini de bu paylaşıma katıp hep birlikte olumlu bir sonuca varabileceğimizi; sonraki maddede görüşülecek problemlere de bu bilgiler ışığında ve herkesin katılımı ile çözüm üretip, beyin fırtınası estirerek, herkesin ortak aklı ile olumlu son= uca ulaşabileceğimizin daha yararlı olacağını, bu= nun demokrasinin olmazsa olmazı olduğunu vurgulad= ım.Bu noktalarda fikir birliğine varınca da en önemli noktayı dile getirdim. Konular böyle bir yaklaşımla tartışılıp kararlar oylanarak ortak alınınca, toplantıya katılan herkesin: “Filâncanın fikri, falancanın söylediği, öbürlerinin istediği= 217; gibi olumsuz yaklaşımlarla değil;” bu alınan kara= rlar hepimizin ortak aklı ve düşüncesi’ diyerek sahip çıkacaklarını ve sorumluluk alarak yardımda bulunacaklarını’ kendilerine inandırarak bu görevi üstlendim. Toplantımız bitince, üç kişinin = de gözlerinde ve yüzlerinde taşıdıkları tedirginlikten ve soru işaretlerinden kurtulmuş oldukların&#= 305; görmek, ilk kez köyümün önemli bir toplantısına katılan beni mutlu etmişti…

= Toplantı, akşam ezanından sonra, 30’za yakı= ;n bir davetli ile okulun uygun bir dersliğinde yapıldı. Toplantı çağrısı yazılı yapılmış, günlerce tartışılmış= ve dedikodusu yapılmıştı. Bu yönden toplantıya çağrılı olmayanlar da dinleyici olarak katılmak istiyorlardı. Kendilerine ‘ toplantıda alınan karaların daha sonra herkesle paylaşılacağı’ söylenmesine rağmen direniyorlardı. Dersliğin elverişli olduğu kadarıyla dinleyicilerin de girmesine izin verildi…

Muhtar,’Komşular…’ Diye söze başlayıp, açış konuşmasını &ccedi= l;ok güzel yaptı. Zaten yapacak olduklarını seçim süresi boyunca tekrar tekrar anlatarak den= eyim kazanmıştı.’Artık söz bitti. Sıra i#= 1; yapmaya geldi. Hangi işleri yapacağımızı sizlere duyurmaya, anlatmaya ve düşüncelerinizi almaya karar vererek= bu toplantıyı düzenledik. Köyümüze hayırl&#= 305; olsun…’ Diyerek gündemin diğer maddelerine geçildi. Toplantı Başkanı ve iki yazmanın oy birliği ile seçiminden sonra, toplantıyı yönetmek Ekrem Başaran’na geçti. ̶= 0;Bu toplantıda alınacak ve uygulanacak kararlar, yapılacak işler, köyümüzün kurulduğundan bu yana özlemini duyduğu yararlı işlerdir. Hepimizin oyları= ;yla yeni seçtiğimiz Muhtar ve İhtiyar Heyeti, büyük = bir cesaret örneği göstererek ihtiyacımız olan bu işleri yapmak istemektedirler. Bu işler kişisel işler değil, toplumsal işlerdir. Yani köyümüzün işleridir. Bu işler bakmakla, oturmakla, yapacağız deme= kle olmaz, yapılmaz. Bal bal demekle ağzımız tatlanmaz. Seçilen ve görevi üstlen= en arkadaşlarımız, köyümüzün işleri ile uğraşırlarken kendi evlerinin, hanelerinin işlerini yarım bırakıp koşturmak zorunda kalacaklardır. Bu büyük bir fedakârlıktır. Kendi harmanı durur= ken başkasının harmanını dövmeye gidene her köyde deli derler. Bu arkadaşlarımızın kıymet= ini bilelim ve hepimiz kendilerine yardımcı olalım. Bizler de elimizi taşın altına koyalım. Yapılan işler bizler için, rahatımız, mutluluğumuz için yapılmaktadır. Bizim köyümüze, komşularımıza ve hepimize yakışan budur.” Konuşmasıyla hepimizin öğretmeni olan Ekrem Başara= n, yine bir öğretmenin konuşması gerektiği gibi konuşmuş, seçim kırgınlıklarını unutturarak birlik ve beraberliği sağlamış ve hak ettiği alkışı almıştı… =

Sonraki gündem maddesinde, ‘Köyümüzün problemlerini çözüme kavuşturacak Devlet Kurum ve Kuruluşlarının tanıtılması.’ Yer alıyordu ve bu benim görevimdi. Dersime çalışmış ve iyi hazırlanmıştı= ;m: ”Değerli arkadaşlar, hepimizin bildiği ve içinde yaşadığı bazı bilinenleri, kısa ve öz ol= arak özetleyerek bilgilerinizi tazelemeye çalışacak ve bazı yeni bilgileri de sizlerle paylaşmaya çalışacağım. Devlet, Anayasamıza göre kurulmuş, Kurum ve Kuruluşlardan oluşmuş bir teşkilatlanmadır. Bu teşkilatlanmanın özün&uu= ml;, vatan topraklarımız üzerinde yaşayan, adına Millet (Ulus) dediğimiz insan topluluğu oylarıyla belirler. Devlet kurumlarının başlarına da seçimle iktidara gelmiş hükümet bulunur. Kısaca, ‘Devlet Baba̵= 7; veya ‘Devlet Ana’ dediğimiz ve üzerine Türk Ulusu’nun bindiği son model bir otobüse benzetebileceğ= imiz Türk Devleti’nin şoförü, seçimle gelmi#= 1; hükümetlerdir. Devletimiz, Anayasamızda yazılı ”Demokratik, Lâik ve Sosyal Bir Hukuk Devletidir.” Bu tanıma göre yönetilir. Bu tanımın dışına çıkan veya çıkmaya çalışan yöneticiler, Bağımsız (Hükümete bağlı olmayan, görev ve yetkilerini Anay= asa’dan alan ve Türk Milleti adına karar veren) Anayasa Mahkemesince yargılanır. Anayasa: “Milletle (Ulusla) Devlet arasında yapılmış bir sözleşmedir. Her iki taraf da bu sözleşmeye uymakla yükümlüdür.