= &nb= sp; = &nb= sp; AHMET &nbs= p; CEVDET PAŞ= A
Ahmet Cevdet Paşa’nın babası, 1700’lü yıllarda Osmanlı Ordusu için ücretli hayvan besleyen biriydi. Kırklareli ve Lofça arasında geniş bir alanda hayvan alım satımları ve yetiştir= iliciliği yapıyordu. Bu nedenle ailesine ‘YULARKIRAN’(Beslenip büyütülen hayvanları alıp satan, kırandan geçiren) lakabı verilmişti. İstanbul’a (Payitah= ta) ve işlerine daha yakın olmak için Lof= ça’dan Kırklareli’ne taşınmıştı. 1711’deki Purut Savaşı için hayvan sürüleri ile birlikte Kırklareli’nden ayrılmış ve dönmemek üz= ere ilk yerleşim yeri Lofça’ya taşınmıştı. Ahmet Cevdet Paşa Lofça’da doğmuş ve yukarıda özetlenen eğitimlerden geçerek yenilikçi bir devlet adamı olmuş, ama boyu = ile ilişkilerini kesintisiz sürdürmüştür. Plevne Savaşı’na karşı çıktığı; savaş yerine barış yapılmasını istediği için Harbiye Nazır = 5; ile ters düşmüş, haklı çıkınca Harbiye Nazırı görevden alınmış, kendisi güçlenerek görevine devam etmiştir. O tarihlerde Padişah huzuruna çıkmak (Padişah ile devlet işle= rini görüşmek ve düşüncelerini çekinmeden d= ile getirmek) çok güçtü. Baş Vezir (Başbakan) bile ayda bir ancak görüşebilirken, Adliye Nazırı Ahmet Cevdet Paşa, Osmanlı Tarihi’ni yazma üstünlüğü sayesinde her hafta Padişah’la ayrıcalıklı olarak görüşebiliyordu. Son görüşmesinde, ‘Edirne’de yapılacak ‘Osmanlı Devleti İle Avrupa Ülkeleri Arasında Sorunların Barış Yoluyla Çözümlenmesi’ toplantısına kendisinin de alınmasını sağlamış ve Plevne’den gel= en Beraat konusunu= ve orada esaret altında yaşayan akrabalarımızın durumunu da açarak, boyumuz heyetinin Zat-ı Şahaneleri (Dünyada yaşayan en büyük insan) ile görüşmelerine izin verilmesini de dile getirmiş ve gere= kli izni alıp, telgrafla Kırklareli Mutasarrıfına bildirmiş… =
= &nb= sp; = &nb= sp; * * *
Padiş= ah Otağı bir gün önceden kurularak gerekli hazırlıklar yapılmış ve önlemler alınmış, bizim Heyetimiz uzaklaştırılmak istenmiş, Beraat ve telgraf gösterilince, kalmalarına izin verilmiş. Padişah’ın gelişinin ikinci gün&uu= ml;, Ahmet Cevdet Paşa, boyumuz heyetini alarak huzura çıkarmış. Heyetimizin başkanı ve sözcüsü deden Molla Ahmet’miş. Önce boyumuz kadınlarının dokuduğu ve iki ucuna yaklaşık 25’şer santim genişliğinde bindallı işlemesi bulunan ve renkli ipliklerin arasına altın tel katılmış olan yağlık (el, yüz silme havlusu) armağan olarak sunulmuş. Ardından geleneklere göre Padişah’a methiyeler düzülmüş ve Gazi Osman Paşa’dan alınan BERAAT sunularak, bulundukları yerin kendilerine yerleşim yeri olarak verilmesi Padişah Yüce Katı’na sunulmuş, ‘Ferman Padişahımızındır’ denilip el pençe di= van durulmuş. Padişah II. Abdülhamit, Lof&c= cedil;a gibi küçük bir kasabadan gelmiş, saray adap, edep ve erkânını bilen ve uygulayan, hiç beklemediği ka= dar bilgili ve kültürlü bir heyetle karşılaşmış olmaktan önce hayrete düşmüş, sonra da memnun olmuş. Armağan yağlığı kabul etmiş ve BERAAT= ’ı inceleyip, Harbiye Nazırı’ndan bilgi almış. Heyetimize Plevne Savaşı ile ilgili s= orular sorup, beklediğinin ötesinde daha gurur verici cevaplar alın= ca daha da keyiflenmiş ve: ‘Domuzlar Ormanı alanını = size yerleşim yeri olarak veririm ama bir şartla; kuracağınız köy yaşadığı sürece benim adım da anılsın. Bunu nasıl yapacağınızı bana söyleyin, yerleşim fermanını alın.’ Demiş. Heyetimiz başkan = 5; ve sözcüsü Molla Ahmet, izin isteyip Bilge Kurulu ile fısıltı halinde bir iki dakikalık görüşme yaptıktan sonra, el etek öpüp söz istemiş ve: ‘Köyümüzün adı HAMİTABAT( Abat=3D Güzel, bayındır yer. Hamit’in güzelleştirdiği yer) olacak ve köyümüz yaşadıkça Yüce Padişahımızın da adı yaşatılacaktır. Ferman Padişahımızındır.’demiş. Padişah, beklemediği bu bilgi ve danışılarak verilen hazır cevaplık karşısında çok memnun olmuş. Başkana adını, tahsilini ve işini sormuş. Molla Müderris (Öğretmen) olduğunu öğrenince, yanındaki yetkililere, Lüleburgaz Sokullu Camii Medresesinde ve K= oca Sinan Camii Külliyesinde Müderrislik yapması, kendisine bir = ev verilmesi buyruğunu vermiş ve el yazması bir Kur’an-ı Kerim’i de armağan etmiş. Esaret altında kalan akrabalarımıza da Ahmet Cevdet Paşa başkanlığında kurulacak bir komisyon tarafından yerleşim yerleri bulunmasına izin vermiş…”
Züht&= uuml; Akın, anlatımına ara vererek beni balkon kapısından girilen bir odaya götürdü. Bu zamana kadar yalnız masallarda ve okuduğum kitaplarda anlatılan bir ortamla karşılaşmış olmanın şaşkınlığını ve hayranlığını yaşıyordum. Toprak tabanlı, hasır serili, daha varlıklı ailelerde hasır üzerine çerge serilip şilte konulmuş, yerden başka oturma yeri olmayan, ev eşyası olarak, yüklüğe yığılı döşek ve yorgandan başka; hizmet evinde (mutfakta) iki su bakırı, iki veya üç tenceres= i, üç beş bakır sahan ve tası, tahta kaşıkları bulunan köyümün evleri yanında burası bana göre saraydı.Yer hal&= #305; kaplıydı.Basmaya kıyamıyor,şaşkın şaşkın bakıp kenarında duruyordum.Pencerelerdeki perdeler, şıkır şıkır parlayan cam dolaplar, içlerinde görülen vazo, bardak ve tabaklar,duvarlara asılmış çerçeveli resimler,kitaplıkta sıra sıra ci= ltli kalın kitaplar ve hele hele oturmaya yaradığını zannettiğim,bu zamana kadar görmed= iğim ve adını bilmediğim ev eşyalarını hayranlıkla seyrediyordum. Zühtü Akın’a baktı= ;m. O da yüzünde bir gülümseme ile beni hayranlıkla izliyordu. ‘Bunların adı ne? Ne işe yarıyorlar?’ Diye gösterdim. Elimden tuttu ve zorla hal = 5;ya basmamı sağlayıp, birisinin yanına götürdü.’Bunlara koltuk denir. İnsanların da= ha rahat oturmaları için yapılmıştır. Haydi, s= en de otur bakalım.’ Elimi çekerek kurtulmaya çal = 5;şırken:’Olmaz, kirlenirler. Sonra babam çok kızar. Padişah tahtları = da böyle mi oluyor?’ Diye konuşmamı sürdürd&uum= l;m. Zühtü Akın kahkaha ile gülerken, beni zorla koltuğa oturttu ve: ‘Padişah tahtları bunlardan çok daha güzel ve değerlidir. Bunlar kentlerde oturan ve gelirleri iyi ola= n her ailenin evinde bulunur. Okursan sen de bunlara sahip olursun. Haydi, ş= imdi otur. Korkma kirlenmez. Ben oturmana izin verdiğim için de baban kızmaz.’ Diyerek beni koltuğa oturttu ve kendisi de yanımdaki koltuğa oturarak, duvarda asılı iki çerçeveyi bana gösterip, kaldığı yerden anlatımına devam etti:’Bak, bunun adı BERAAT. Gazi Osman Paşa’nın verdiği belge. Bizim dedelerimizin Plevne Savaşı’na katıldıklarını yazıp imzalamış. Üzerinde Osmanlı Sancağı; iki çapraz kılıç, kalkan ve kahramanlık simgeleri var. Yanında olan da PADİŞAH FERMANI. Onun üzerinde de ayni resimlerden farklı olarak hilafet sancağ= 05; ve Padişah Tuğrası (Padişah Mührü) var. Üzerinde:’… Ekli listede isimleri yazılı haneler= e, Plevne Savaşı’nda gösterdikleri kahramanlıklarından dolayı, Domuzlar Ormanı arazisi, yerleşim yeri olarak verilmiştir. Kuracakları köy ismin= i HAMİTABAT olarak kendileri belirlemiştir. Bu FERMAN yetkililere her türl&uu= ml; yardımın yapılması için bir emirdir…’= ; Bu iki belge köyümüzün onurudur. Köy İhtiyar Hey= eti korunmalarını bana emanet etmişlerdir. Ben de ömrüm oldukça bunları canım gibi koruyacak ve benden sonra gelenlere, yani sizlere emanet edeceğim. Dedene armağan edilen el yazması Kur’an-ı Kerim, Köy İhtiyar Heyeti tarafından, dedenin gösterdiği diplomatik başarıların karşılığı olduğu için, dedene verilmiştir…
Boyumuz, yerleşme izninin verildiği haberini alınca, bayram yapmışlar. Hemen çadırlarını yeni yerleşim yerine taşıyıp, köy kurma hazırlıklarına başlamışlar. Diğer yandan yine atlı yiğitlerle geride kalan akrabalarına haber sal = 5;p, kendileri için alınan kararı bildirmiş ve gelmelerini istemişler. Bu konudaki bütün kararları Bilge Kurulu alıyormuş. Bilge Kurulu’ndaki beş kişi, boyumuzun önde gelen tanınmış, sözü dinlenen, bilgileri= ne güvenilen ve saygı duyulan ailelerindenmiş. HOCA AHMET, (Akın soyadını almışlardır.) SARP İSMAİL AĞA,(Sarp soyadını almışlardır.)HACI BAYRAM,(Özkan soyadını almışlardır.) TAHİR AĞA,(Aktar soyadını almışlardır.) ve HOCA OĞLU MOLLA AHMET (Salur, Sabur, Sabır soyadını almışlardır.-Bu soyadlarının öyküsü üçüncü bölümde ayrıntıları i= le anlatılacaktır.-)