= &nb= sp; 1390 YILLARINDA RUMELİ’DEKİ İNSAN TOPLULUKLARI
Bizim boyumuzun yerleşik yaşama geçmek için seçmiş oldukları Rumeli’de, kendilerinden önce = ve geldiklerinde kimler yaşıyordu? Bu konuda gerçek bilgileri öğrenmek, ‘Biz Kimiz?’ sorusuna doğru cevap bulm= ak açısından önemlidir. Çünkü atalarımız, yerleşik yaşama geçtikleri yerlerdeki insanlarla, ekonomik, sosyal ve kültürel ilişkiye girecekleri 500 yıllık bir ortak yaşama başlıyorlardı. Doğaldır ki, bu ilişkiler sonucu kız alıp vermelere varan akrabalıklar da olacaktı.
= &nb= sp; = TRAKYA VE TRAKLAR
= Yurdumuzun Avrupa’da kalan ve şu zamandan sonsuza kadar üzerinde yaşayacağımız olan topraklara Trakya deni= yor. Trakya, bu kadar değildir. Biz Doğu Trakya da yaşıyoruz. Bundan başka, Bulgaristan topraklarında kalan ve Balkan Dağlarına kadar ulaşan Kuzey Trakya, Yunanistan topraklarında kalan ve Selanik’e kadar uzanan Batı Trakya&#= 8217;nın da içinde yer aldığı büyük bir toprak parçasıdır. Trakya’ya adını veren ve tarih= te burada ilk yaşayan insanlar olarak adları geçen Trak’lardır. Varlıkları, MÖ= . 800 ve 600 yıllarına dayanır. Dardanlar,(Çanakkale’= ye Dardanel bu yüzden denir) Doklar, Getler adı verilen kavimler birleşerek, burada büyük bir krallık kurmuşlar, tarım yapmaya başlamışlardır. Önce Büyük İskender tarafından ele geçirilen Traklar, d= aha sonraki (MS.40) yıllarda Roma İmparatorluğu tarafından alınarak, Roma Eyaleti yapılmış ve Doğu Roma (Biza= ns) İmparatorluğu sınırları içinde kalmıştır. Trak halkı, bu savaş ve işgallerden sonra azalarak tarih sayfalarından sili= nip gitmiştir. Atalarımızın geldiğinde Trakya’da= Traklar hemen hemen hi&cc= edil; kalmamıştı.
= &nb= sp; = MACARİSTAN VE MACARLAR
= Daha sonraki bölümlerde ayrıntıları ile göreceğimiz, Türklerin ilk kurdukları Orta Asya’d= aki Büyük Hun Devleti’nin bir kolu, nüfusun artması, kuraklık başlaması ve otlak bulunmaması nedenleri ile Hazer Denizi’nin Kuzeyinden, Ural Dağları üzerinden, Karaden= iz kuzeyinden ve bu günkü Rusya topraklarından geçerek, otlak ve yeni yurt aramaya başlamışlar ve Tuna kıyılarındaki bu günkü Macaristan’a gelerek, karşılarına çıkan kavimleri yenip emirleri altına almışlar, buraları yurt edinip, Doğu Avrupa’da Batı Hun İmparatorluğunu (MS:374) kurmuşlardır. Avrupa tarafından ilk defa Türk adı = bu zamanda kullanılmıştır. En önemli hakanları, devleti kuran Balamir ve A= ttila’dır. Avrupa’yı titreten, Roma’ya kadar gidip önünde papayı diz çöktüren Attila, Trakya’yı, Bulgaristan’ı, Selanik’i, Lüleb= urgaz’ı, Gelibolu’yu, Sofya, Filibe, Edirne, Niğbolu= , Plevne ve LofçaR= 17;yı alarak buralara Orta Asya’dan gelen Peçenek, Kıpça= k ve Kuman Türklerini yerleştirmiştir.(MS:453) Batı Hunları, MS.405 yılından itibaren, H= 05;rıstiyan Keşişleri tarafından ziyaret edilmeye başlanmı#= 1; ve o zamana kadar Orta Asya’dan getirdikleri Şaman Dinine inanan= Hunlar,ilerleyen zamanlarda H = 5;rıstiyan olmuşlardır. Atalarımız geldiğinde, Batı Hun İmparatorluğu yıkılmış, geri kalanlar Macar (sarışın) adını almış, yerleşik yaşama geçip tarım yapmaya başlamış ve ülkelerine de Macaristan adı verilmiştir. Atalarımı= ;z, Tuna’nın karşı kıyısında, Macaristan’a bağlı Eflak ve Boğda= n Beylikleri (bu günkü Romanya toprakları) ile komşu oldukları Macarlarla, savaşlar ve ticaret dışında iletişim kurmamışlardır.
= &nb= sp; = &nb= sp; PEÇENEKLER
MS. 800 ve= 1100 yılları arası, Orta Asya’dan Batı Hunların&#= 305; takip ederek göç eden Peçenekler, Hunların gösterdiği topraklara yerleşmişler, Hunlarla birlikte; Şamanlığı bırakıp Hı= ;rıstiyan olmuşlar ve bu günkü Bulgaristan’da yerleşik yaşama geçmişlerdir. Bazıları yerleştikleri yerlerde bulunan Slavlarla kız alıp vermişler ve ayni dinden= (hırıstiyan) olma etkisi altında kalarak bütünleşmişlerdir. 300 yıl kadar (MS:1400 yılları) varlıklarını Peçenek olarak sürdürüp Osmanlılarla ayni soydan geldiklerini öğrenip, dinlerini değiştirmeden bütünleş= ;me yolunu seçmişlerdir. Müslüman olarak gelen atalarımızla tanıştıktan ve iç içe yaşamaya başladıktan sonra bir bölümü, Müslüman olmuşlardır. Müslüman olanlara Pomak adı verilmiştir. Hırıstiyan kalanlar ise çoğunlukla Bulgar vatandaşlarını oluşturmuşlardır. Bu günkü Bulgaristan vatandaşlarının ataları Peçenek Türkleridir. Aşağıda okuyacağınız zaman göreceği= niz gibi, Pomaklar atalarımızla sıkı ilişki içi= nde olmuşlardır.
= &nb= sp; = KIPÇAKLAR VE KUMANLAR
Peçeneklerin ardından, Rusya bozkırlarını
geçip Avrupa’ya gelen Türk Boylarıdır. =
(MS.1050-1500yılları arası) Doğu Avrupa’ya;
Hunların gösterdikleri yerlere yerleştiler.
Kıpçaklarla Kumanlar (sarış=
;ın
Türkler. Dilimizdeki kula sözcüğü buradan gelir
Orta Asya’dan göç ederek gelen Türklerin dışında, ayrı topraklarda, ayrı dinde ve kültürde yaşayan Bizanslar, Yunanlar, Sırplar, Ulahlar, Slavlar,(Avusturyalılar)ve Ruslar da Osmanlı’ya komşu olarak yaşıyorlar; geniş toprak tarımı yapıyorlar, göçebe olarak gelip hayvan besleyen, hemen savaşa girip topraklarını ellerinden ala= n Türkleri; tehlike olma= ktan çıkarmak için; hepsinin içinde yer aldığı Haçlı Orduları (din orduları) oluşturup saldırıyorlar; bu yoldan başarılı olamayınca da Türklerle anlaşma, iyi geçinme, hırıstiyan yapma, kız alıp verme = gibi yolları deniyorlardı. Osmanlı Devleti, Trakya’yı = da içine alan Avrupa’nın bu bölümüne Rumeli adını vermişti.
= &nb= sp; = &nb= sp; * * *
= &nb= sp; = &nb= sp; LOFÇA’DA 491 YIL
Hamitabat Köyü’ne göç eden atalarımız, yerleşim yeri olarak Lof&cc= edil;a’yı seçmişlerdi. Doğan Bey’in 1387 yılında buraları almasından sonra, Macarlar, Slavlar, Kıpçakl= ar ve Sırplar göç etmişler, geride büyük çoğunlukla Peçenekler kalmışlardı. Göç edenlerin evleri ve toprakları boştu. Kurulan bir heyetle evler ve topraklar paylaştırıldı. Atalarımız bu zamana kadar göçebe yaşamışlardı. At, koyun, sığır beslemek = ve bunlardan sağladıkları ürünlerle geçinmek için otlaktan otlağa dolaşmışlar, çadırlarda yaşam sürmüşler, daha çab= uk hareket etmek için arabaların üzerine çadır yapmışlar, otlakların durumuna, kendilerine saldıran düşmanların güçlerine ve bağlı oldukları beyliğin açtığı savaşlara göre konaklayıp göçmüşlerdi. İlkbahar mevsimlerinde bol otlu olan bozkırlarda, yaz mevsimlerinde her zaman yağış alan ve otlakları hep yeşil olan yaylalarda yaşarlardı. Sert kış mevsimleri geldiğinde, yazdan belirledikleri bir orman kuytusunda veya kışlak adını verdikleri yerlerde konaklamışlar, hayvanlarını koruma altına almışlar, kazasız belasız kışları geçirmeye çalışmış= lardı. Hayvanlarının doğuracağı yavru sayısından daha az hayvan kesip yemek veya satmak ata geleneğiydi. Çünkü başka türlü hayvanların çoğalması olanaksızdı. Bu yüzden mecbur kalmadıkça hayvanlarını yemez ve satmazlardı. Sürek halinde ava çıkarak et ihtiyaçlarını= ; karşılarlar, at sütünden kımız, diğer hayvan sütlerinden yoğurt, peynir ve benzeri çeşitli ürünler yaparak beslenirlerdi. Toprak işlemediklerinden, sebze ve meyve yetiştirm= eyi bilmez, tahıl tanımaz ve ekmek nedir bilmezlerdi. Bağlı bulundukları Bey, her yıl vergi olarak hayvanlarından bir kısmını alır, sürüleri ile birlikte savaş= ;a giden ordunun takip edilmesini ve hayvanlarının ordu yiyeceğ= i; evlatlarının ordu yiğidi olması şart koşulurd= u. Her yıl vergiden ve savaştan azalan hayvan ve insanların = 5; çoğaltmak için var güçleriyle çalışırlar ama yine de karınlarını zor doyururlardı. Çadırları kıldan veya hayvan derisindendi. Giysilerini hayvan derisinden, yataklarını ince keçelerden, hemen toplanacak ve kolayca taşınacak şek= ilde yaparlardı. Tüm obanın çadırları, verilen b= ir işaret üzerine bir saat içinde toplanır ve yola çıkılırdı. Kışlık yem, ot ve yiye= cek bulmakta zorluk çekerler, vahşi hayvanlardan, hırsız = ve düşmanlardan mallarını ve canlarını korumak için geceli gündüzlü silah elde nöbet tutarlard&= #305;…
= Artık bu zor günler geride kalmış, üç yüz yıldır özlemini duydukları, uzaktan bakıp özendikleri yerleşik yaşama Lofç= a’da başlamışlardı. Daha Orta Asya’da iken Şamanlığı bırakıp, yeni yayılan İslâmiyeti kabul edip Müslüman olmuşlar, Şamanlıktan gelen örf, adet, gelenek ve göreneklerini de Müslümanlıkla kaynaştırmışlardı. Peçenekler İslâmiyetin yayılmaya başlamasından önce geldikleri, etki ve baskı altın= da kaldıkları için Hırıstiyan<= /span> olmuşlardı. Konuşmaları Türkçe ama şiveleri (kelimeleri söyleyiş ve konuşma özellikle= ri) farklıydı. Bizim konuşmalarımızda da olduğu g= ibi bu fark, Orta Asya’da ayrı bölgelerde yaşamış olduklarından geliyordu.(Pomakların ana - ata konuşmalar = 5; bu gün de aynidir.) İki grup önce birbirlerine kuşku ile baktılar, uzak durdular. Önce çocuklar görünmez duvarları yıktılar. Birlikte oynadıkları oyunlarla arkadaş olup, birbirlerinin evlerine girdiler. Ardından kadı= nlar çocuklarını arama ve alma bahanesi ile yaklaştıl= ar. Birbirlerinin yaşamlarını, örf, adet, gelenek ve göreneklerini gözlemlediler. Çok büyük benzerlik= ler taşıdıklarını gördüler. Durumu erkekleri= ne açtılar. Geldiklerinden beri, toprak işleme ve tarım ürünlerini yetiştirme konularında bilgi alış verişinde bulunan erkekler, bu konuları da aralarında konuşmaya başlayınca; ayni soydan geldiklerini, dinlerinden başka her yaşantılarının ayni olduğunu gördüler ve atalarımız Peçenekleri Müslüman olmaya davet ettiler. Yapılan toplantıya Doğan Bey başkanlık etti. Bir Cuma günü, Niğbolu, Plevne ve <= span class=3DSpellE>Lofça’da sabahtan başlayan şenliklerden sonra, Cuma Namazı ile birlikte, buralarda yaşa= yan Peçenekler Müslüman oldular. Sonraki yıllarda kız alıp verdiler. Akrabalık, ticaret, tarım ve diğer sosyal ilişkilerini geliştirip bir ulus bayrağı altında birleştiler. Lofça’da camiler, medreseler, çeşmeler, köprüler, yollar yaptılar. Başta Muhtarlık Binası, Mutasarrıflık (Kaymakaml&#= 305;k) emri gelince, Hükümet Konağı, zaptiye (polis-jandarma) binası, hamam, fırın, imaret, terzi, berber gibi topluma hiz= met veren, yardım ve ticaret yerleri açtılar.491 yıl içinde sosyal yaşamlarını çok ileri bir düzeye getirdiler…
= ATALARIMIZ = ; ZAMANINDA LOFÇA’DA SOSYAL YAŞA= M
1387 Yıllarında Lofça,400–500 hanelik bir köy görünümündeydi. Göç ettikleri 1878 yılında ise; tarihçilere ve ansiklopedi bilgilerine göre: Lofça, Osmanl = 5; yönetimi sırasında Niğbolu Liva’sına ( Liva: Sancak.İki Alaylık Askeri Birlik ve bu birliğin kumandanı. Resmi kayıtlarda Mirliva olarak geçer. Miralay terfi edince Liva olur. Liva terfi edince Ferik olurdu. Paşa da denen Liva’ların lakapları saadetlû idi. Niğbolu Liva’sı da boyumuzun başındaki Doğan Bey’di.) bağlı bir mutasarrıflık (kaymakamlık) tı. Nüfusu 12 binden fazlaydı. Plevne Savaşı’ndan sonra nüfusu 5.975’şe düştü. Halkının bir kısmı da Türkiye’ye göçtü. Ünl&u= uml; tarihçi Ahmet Cevdet Paşa LofçaR= 17;lıdır. Tarihçi, hukukçu, edebiyatçı olan Ahmet Cevdet Paşa, 1822’de Lofça’da doğmuştur. Babası Lofça kasabası idare kurulu üyelerinden İsmail Ağa’dır. Öğrenimini, Lof&cce= dil;a Müftüsü Hafız Ömer Efendi ile yapmış, 1839’da İstanbul’a gelerek medrese öğretimine de= vam etmiş ve müderris (öğretmen) olmuştur. Mustafa Re&= #351;it Paşa’nın çocuklarına ders vermiş, Padi#= 1;ah Abdülmecit zamanında(Tanzimat Döneminde) başlayan devlet adamlığı döneminde, Osmanlı Tarihi kitabın= 05;n ilk üç cildini yazmış, Adliye ve Maarif (Milli Eğitim) Nazırlığı (Bakanlığı) yapmış, ilk hukuk mektebini açmıştır. Tanzi= mat Devri’nin tüm yeniliklerinde imzası vardır. Devlet Adamlığı, Padişah Abdülaziz ve II. Abdülhamit zamanında da üst yönetim ve nazırlık görevler= iyle devam etmiştir.1878 Osmanlı - Rus Savaşı’na (Plevne Savaşı’na) karşı çıkmıştır. 30 cilde yakın eser vermiştir.1895’te İstanbul’da ölmüştür. Atalarımız Lof= ça’dan göç edip geldiklerinde sahip çıkmış; Padişah II. Abdülhamit’ten Hamitabat Köyü kurulması izninin alınmasında ve toprak dağıtılmasında önemli yardımları olmuştur.1890 tarihinde, köyümüz kurulurken ziyarete gelmiş, üç gün köyümüzde misafir kalmış; toprak dağıtımında adil davranılması için, köy büyüklerini ve görevli memurları uyarmış ve denetlemiştir. Ölünceye kadar Boyumuzun Bey’i olarak kalmış; ölümünden sonra boyumuzun bey seçme geleneği sona erdirilmiştir.
Plevne Kahramanı Gazi Osman Paşa da bizim boyumuzdandır.1832 yılında Tokat’ta doğmuştur. Atalarımız = 1071 yılında Anadolu’ya ilk göç edip, Malazgirt Savaşı’nı kazandıktan sonra, göçebe olarak yaşamlarını sürdürmüşler, Erzurum, Erzincan, Sivas ve Gümüşhane dolaylarındaki beyliklerin emri altında dolaşıp, Tokat civarında yüz yıl kadar kalmışlardır. Boyumuzdan bir bölümü Tok= at ve civarında yerleşik yaşama geçmişler ve yurt edinmelerine izin verilmiştir. Bizim dedelerimizin de içinde bu= lunduğu diğer kısmı ise, Eskişehir ve Kütahya civarın= daki Germiyanoğulları Beyliği emri altına girmişler, Osmanlı Beyliğinin daveti üzerin= e de İznik’e gelip, Osmanlı Beyliği’ne katılmışlardır. Gazi Osman Paşa, Tokat civarı= nda yerleşik düzene geçen bizim boyumuzun çocuklarından biridir. Kendisinin Rumeli’ye atanması rastlantı değil; bilinçli kendi seçimidir. Amac = 5;; Sırp ve Rus saldırıları ile karşı karşıya kalan boyumuzu bu kötü durumdan kurtarmaktı= ;r. O tarihlerde Adliye Nazırı (Bakanı)olarak görev yapan B= oyumuz Beyi Ahmet Cevdet Paşa ile görüşerek çöz&uu= ml;m üretmeye çalışmışlar, Osmanlı-Rus Savaşı’na karşı çıkmışlar a= ma durduramamışlardır. Yine de emirleri dinleyip, elindeki kuvvetlerle savaşa girmiş, dünyayı hayrete düşüren kahramanlıklar yapmış, Osmanlı Devleti kendisine askeri yardımda bulunmayınca savaş kaybedilmiştir. Dedelerimiz de esareti kabul etmeyip, 491 yılda yoktan var ettikleri, yurt edindikleri Lofça= 217;yı, oradaki topraklarını, evlerini, mülklerini ve tüm zenginlikleri ile kültür varlıklarını bırakar= ak bu günkü köyümüze göç etmişlerdir. Bu kolay verilecek bir karar değildir.491 yılda kazandıklarının tümünü, malını, mülkünü, tarlanı, arazini, evini, dükkânını bırakıp bir arabaya yüklediklerini alarak, hiç bilmediğin vatan toprakları= ;na gelmek ve her şeye sıfırdan başlamak her boyun harc = 5; değildir.’
Yaşar Amcam sözlerini bitirmiş, bakışlarını büyü= ;k bir dikkatle kendisini dinleyenler üzerinde gezdirerek elindeki ‘= ;Serhatlerin Çocuğu Yıldırı= m Bayezit’ kitabını bana uzatmıştı…
= &nb= sp; = *<= span style=3D'mso-spacerun:yes'> * *
1954 yılının sonbaharı gelmiş, okullar açılmış, ben 5. sınıf öğrencisi olmuştum. Babam: ‘Bu yıl çok çalışm= am değil; çok çok çalışmam gerektiğini, yılsonunda Kepirtepe Öğretmen Okulu’nun Yatılı Sınavlarına gireceğimi, öğretmen olmak, sevdiklerimi sevindirmek ve geleceğimi kurtarmak istiyorsam bu sınavı mutlaka kazanmam gerektiğini’ okulun açıldığı ilk g&uu= ml;n bana anımsatarak okula göndermişti. Okul çık = 5;şı eve geldiğimde, Babam dükkânın camına vurarak beni çağırdı. Köyümüzün tarihçe dosyası ve defteri elindeydi. Üzerimdeki giysileri inceledi, ayaklarımdaki kara lastikleri çıkartıp çoraplarımı denetledi, mendillerime baktı ve :‘Zühtü Bey köye gelmiş. Seni görmek i&ccedi= l;in haber göndermiş. Dosya ve defter hazır, vereceği bilgil= eri ve anlatacaklarını iyi dinle. Öğretmenlerine nasıl saygı gösteriyorsan öyle saygı göster. Davranışlarına dikkat et. Sakın aileni utandırma. = Ben sana güveniyor ve yalnız gönderiyorum. Sen de kendine güven. Kendisine güven duyan insanlar önce güven kazanırlar, sonra da hayatta başarılı olurlar. Bunu unutma.’Sözlerini, kendisini büyük bir heyecanla dinle= yen benim kulaklarıma küpe yaparak tamamlayıp gönderdi.